Review: 10 van 2002 - De beste boeken van het jaar 2002

1. Michel Houellebecq, 'Platform' (De Arbeiderspers)De roman van het jaar, strakker geschreven en minder abundant dan 'Elementaire deeltjes' en daardoor minstens zo doeltreffend en verontrustend. Houellebecq drijft de kapitalistische seksualiteit tot...

1. Michel Houellebecq, 'Platform' (De Arbeiderspers)
De roman van het jaar, strakker geschreven en minder abundant dan 'Elementaire deeltjes' en daardoor minstens zo doeltreffend en verontrustend. Houellebecq drijft de kapitalistische seksualiteit tot apocalyptische extremen; zijn bijtende cultuurkritiek maakt genadeloos, glashard maar hilarisch de balans op van een maatschappij in verval.

2. Frank Westerman, 'Ingenieurs van de ziel' (Atlas)
De beste non-fictie van het jaar vertelt meeslepend en geestig hoe de dictatoriale neigingen van Stalin zich tot in de letteren uitstrekten, wat een monocultuur van sociaal-realistische romans opleverde. Westerman ontdekt parallellen tussen zielen herkneden en waterlopen omkeren: beide stalinistische dromen hebben geleid tot vaudevilles en drama's die de Russische aarde rood kleurden.

3. Julia Leigh, 'Het tijgerspoor' (Cossee)
De verraderlijk bescheiden roman van de Australische Julia Leigh doet het verhaal van de jacht op de legendarische Tasmaanse tijger. De mythische prooi en de archetypische jager, op wie de natuur kleeft als een tweede huid, voeren een verrassende choreografie uit, voortgestuwd door Leighs hypnotiserende vertelkracht. Het debuut van het jaar.

4. Jeffrey Eugenides, 'Middlesex' (Contact)
De hermafrodiet Callie slaat in volle puberteit op de vlucht voor haar monsterlijkheid, aanvaardt na veel omzwervingen dat ze haar lichaam niet kwijt kan, en doet uiteindelijk vanuit Berlijn het spannende verhaal van haar genetische afwijking. 'Middlesex' is een familiesaga die zowel de twintigste eeuw als de Amerikaanse Droom in het hart treft.

5. Tom Lanoye, 'Boze tongen' (Prometheus)
Het scherpe en geestige sluitstuk van de Monster-trilogie van Tom Lanoye openbaart in een apocalyptische finale het louterende lot van Katrien Deschryver, argeloos verwekster van rampen. Haar uiteenvallende land in het hart van Europa, dat node haar avonturen verdragen heeft, gaat met de billen bloot - Quentin Tarantino zou er wel weg mee weten: 'Gulp Fiction'.

6. Paul Auster, 'Het boek der illusies' (De Arbeiderspers)
De tiende roman van Paul Auster is een overweldigend spel met hallucinaties en illusies, gevoed door de zoektocht naar Hector Mann, een acteur die in een spiegelpaleis woont en aan een leven boordevol doorkijkjes laboreert. Nooit was de vertelkracht van Auster groter, nooit was zijn proza vitaler. Er is leven na de dood.

7. Joseph Stiglitz, 'Perverse globalisering' (Het Spectrum)
Nobelprijswinnaar Economie Joseph Stiglitz klapt uit de biecht: als chef-econoom en senior vice-president van de Wereldbank zag hij hoe een kwalijke globalisering gepromoot werd. Als een virus vreet hij de schone schijn van binnenuit aan - 'Perverse globalisering' steekt de andersglobalisten in een moeilijk jaar een hart onder de riem.

8. Ian McEwan, 'Boetekleed' (De Harmonie)
Ian McEwan
blijft boek na boek beter worden. 'Boetekleed' bevredigt hart en geest: een ontsporing op een lange hete zomerdag waaiert uit tot een terugblik op een destructieve eeuw, een onderzoek naar het kwade in de mens, en een inventaris van de omgang van de Engelse letteren met dat alles. Een roman over de oorlog in elk van ons.

9. Amélie Nothomb, 'Cosmetica van de vijand' (De Bezige Bij)
De beste roman van Amélie Nothomb sinds haar debuut, 'Hygiëne van de moordenaar', bestaat uit een dodelijke dialoog: zakenman Jérome Angust - de schrik zit 'm behalve in het bloed ook in de naam - gaat na een bezwarend twistgesprek op een luchthaven door het lint. Nothomb registreert de zoveelste wals van het immer verstrengelde paar Liefde en Dood.

10. Mark Hertsgaard, 'De schaduw van de macht' (Cossee)
De herdenking van 9/11 heeft een Twin Tower aan boeken opgeleverd. Het nuttigste was 'De schaduw van de macht', een brandbrief aan het adres van that son of a Bush. Hertsgaard houdt zijn landgenoten een spiegel voor en etaleert hoe egocentrisme, hypocrisie en arrogantie de American Dream tot een Nightmare on Elm Street gemaakt hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234