null Beeld

Review: 2046

Tranen spetteren tegen de muren als we terugdenken aan de laatste minuten van 'In the Mood for Love', de uit 2000 daterende liefdeswals van Wong Kar Wai. Herinnert u het zich nog? Su Li Zhen (Maggie Cheung) die op haar torenhoge naaldhakken haars wee...

Erik Stockman

Tranen spetteren tegen de muren als we terugdenken aan de laatste minuten van 'In the Mood for Love', de uit 2000 daterende liefdeswals van Wong Kar Wai. Herinnert u het zich nog? Su Li Zhen (Maggie Cheung) die op haar torenhoge naaldhakken haars weegs ging, en journalist Chow (Tony Leung) die alleen achterbleef, een gat in een muur maakte, zijn hart uitstortte, en het gat vervolgens weer opvulde met aarde, want 'zo is mijn geheim veilig'. In '2046', het onwaarschijnlijk mooie vervolg op 'In the Mood for Love' - u vindt enkele fragmenten op de nieuwe Humo-dvd - haalt Chow offscreen geregeld herinneringen op aan dit oeroude Aziatische bezweringsritueel: 'Beklim een berg, kerf een gat in een boom, en fluister je geheimen in het gat - ze zullen voor altijd veilig zijn.' Chow woont nu op zijn eentje in een troosteloos hotelkamertje in Hongkong, waar hij naarstig voortwerkt aan een sciencefictionroman, '2046', en de ene affaire na de andere afwerkt. Maar elk nieuw liefje voert hem in gedachten terug naar zijn verleden met Su Li Zhen, als een spartelende zwemmer die keer op keer door de getijden terug naar de open zee wordt geslagen. We noemen '2046' nu een vervolg, maar gedenkrede is een betere omschrijving: '2046' is weemoediger, droefgeestiger, cryptischer en - toegegeven - een tikkeltje minder toegankelijk dan 'In the Mood for Love' - niet iedereen zal even gemakkelijk van Greenwich Mean Time kunnen overschakelen naar Wong Kar Wai-time. Als je 't nuchter bekijkt (wat niet meevalt: we zijn dronken van verwondering en ontzag) snijdt '2046' krék dezelfde thema's aan als 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind': Wong en Charlie Kaufman zeggen allebei iets over de godvergeten littekens die een ex-lief kan achterlaten. Met dat verschil dat Wong van dat thema geen spelletje maar een bloedmooie elegie maakt - hij staat te filmen met de drang en de passie van een schilder die op het punt staat blind te worden en nu het nog kan zoveel mogelijk schoonheid en ontroering in zijn beelden wil persen. Dat Wong in een begenadigde vorm verkeert, merk je niet alleen aan de oogverblindende vormgeving (de beelden van cameraman Christopher Doyle zijn mooi als wolken die door de nachtelijke hemel glijden) en aan de schitterende soundtrack (geregeld surft de door Maria Callas onsterfelijk gemaakte opera-aria 'Casta Diva' over de beelden: een meesterzet), maar ook aan de geniale vondsten, zoals de androïde met uitgestelde emoties die haar opwachting maakt in het sciencefictiongedeelte van de film (by the way: '2046' moet de eerste film uit de geschiedenis zijn waarin digitale effecten niet zozeer dienen om spectaculaire actiescènes op het scherm te toveren, maar om een gevoel van melancholie uit te drukken. Heil Wong!). Maar wat dit pas écht tot een emotionele knock-out maakt, is dat Chows demonen zo verdomd herkenbaar zijn. '2046' gaat, uiteindelijk, over iets wat zowel u als ik als de berouwvol jankende cockerspaniël van de buurman reeds aan den lijve hebben moeten ondervinden: spijt komt altijd te laat. Het enige wat je nog kunt doen, is een berg beklimmen, en een gat in een boom kerven...

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234