null Beeld

Review: 21 Grams

Net zoals tienduizenden andere toeschouwers, van Venetië tot Toronto en van Alaska tot Fiji, kwamen ook wij aanvankelijk diep onder de indruk van '21 Grams'. Hoe konden we ook anders? Die koortsige handcamera, het ontvleesde realisme, de grauwe ...

Net zoals tienduizenden andere toeschouwers, van Venetië tot Toronto en van Alaska tot Fiji, kwamen ook wij aanvankelijk diep onder de indruk van '21 Grams'. Hoe konden we ook anders? Die koortsige handcamera, het ontvleesde realisme, de grauwe textuur van de film, die gefragmenteerde, tussen verleden en toekomst heen en weer zwalpende narratieve structuur: allemaal heel imposant. En dan hebben we het nog niet gehad over de acteurs, die allemaal de pannen van het dak staan te acteren en indrukwekkende emoties laten zien - even indrukwekkend als een overvliegende Boeing 747 die de pannen van de daken laat donderen. We zien Sean Penn als een wiskundeprofessor die een mislukte harttransplantatie ondergaat en intussen met zijn vriendin (Charlotte Gainsbourg) palavert over abortus en kunstmatige bevruchting; Naomi Watts als een van de alcohol afkickende moeder die haar twee dochtertjes en haar echtgenoot in een ongeval verliest en zich van de weeromstuit in de coke stort; en Benicio Del Toro als een tot diepgelovige straathoekwerker omgeturnde ex-bajesklant die - u moet er echt eens op letten - zijn mes en vork tijdens een opmerkelijke method-tafelscène op wel érg spectaculaire wijze tussen de kneukels van wijs- en middelvinger geklemd houdt. Hoe kun je ook niet onder de indruk komen van zoveel oscarwaardig materiaal? En toch... als je na de aftiteling rustig enkele stappen achteruit zet en het geheel nog eens nuchter overschouwt, met half dichtgeknepen ogen, een beetje zoals je in een museum een indrukwekkend schilderij in je probeert op te nemen, dan zou je weleens tot de vaststelling kunnen komen dat '21 Grams' inhoudelijk toch maar een erg, érg mager beestje is. Net zoals regisseur Alejandro González Iñárritu het in zijn debuutfilm, het ietwat over het paard getilde 'Amores Perros', wou hebben over zwaarwichtige zaken als toeval en noodlot, zo probeert hij in '21 Grams' harde noten te kraken over het leven, de dood, rouw, verlies, vergelding, boete en schuld. Maar Iñárritu's inzichten en observaties blijven al bij al een beetje vaag, klinken hol en oppervlakkig, en snijden eigenlijk helemaal niet zo diep. Het is ons evenmin duidelijk waarom Iñárritu zijn film zo verwarrend heeft gemonteerd. 'De film ligt aan scherven omdat het leven van de personages aan scherven ligt,' zo luidt de officiële uitleg. Wij kunnen ook een andere reden bedenken. Stel dat Iñárritu zijn film gewoon chronologisch had gemonteerd: dan zouden we misschien al vanaf de eerste minuut hebben gezien dat '21 Grams' ongeveer even weinig om het lijf heeft als je doorsnee melodrama.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234