Review: 50 Foot Wave - Golden Ocean

Van Kristin Hersh is geweten dat ze het songschrijven nauwelijks zelf in de hand heeft. 'Iets' fluistert haar nummers in, en dat 'iets' trekt er zich niets van aan of ze ja dan nee een band heeft. En nu wil het geval dat Hersh, na zes soloplaten en d...

Van Kristin Hersh is geweten dat ze het songschrijven nauwelijks zelf in de hand heeft. 'Iets' fluistert haar nummers in, en dat 'iets' trekt er zich niets van aan of ze ja dan nee een band heeft. En nu wil het geval dat Hersh, na zes soloplaten en de kortstondige herrijzenis van Throwing Muses dik twee jaar geleden, weer een band heeft: geruggensteund door Muses-bassist Bernard Georges en drummer Rob Ahlers (David Narcizo heeft tegenwoordig een fatsoenlijke baan) voert ze thans 50 Foot Wave aan. Het Plan was: om de negen maanden een miniplaat uitbrengen en ondertussen zoveel mogelijk optreden, maar platenfirma 4AD redeneerde 'geen plaat = geen promo', en dus ligt nu 'Golden Ocean' in de rekken: een als debuut-cd verpakte best of van een eerder verschenen EP ('50 Foot Wave', 2004), plus een hoop nieuwe nummers die eigenlijk voor volgende EP bedoeld waren.

Wie vorig jaar '50 Foot Wave' in huis haalde, wist het al: Bad Kristin - de kwaaie tweelingzus van de Good Kristin die we kennen van haar prachtige, verstilde solowerk - is back. En hoe: Hersh schreeuwt zich de ziel uit het lijf en jaagt godvergeten (máár: melodieuze!) teringherrie uit haar gitaar. Opener 'Long Painting' is rechttoe-rechtaan punk, 'Bone China' doet met z'n tempowisselingen denken aan de Muses maar is pakken harder, en 'Pneuma' deed ons zowaar denken aan Nirvana ten tijde van 'Bleach' - al valt de Shut the fuck uuuuuuup!-oerschreeuw die Hersh uit haar strot sleurt (zelf noemt ze het 'maagzingen') meer in de categorie Kat Bjelland/Courtney Love. Nog leuker is prijsbeest 'Clara Bow', bedrieglijke pretpunk met een simpel maar efficiënt I can biiiiiiiiiiiiiitch! als refrein - vrij vertaald: move over, Brody Dalle.

In 'Petal', we zijn dan halverwege, mag de voet even van het gaspedaal - de rust is welgekomen, wij werden zélf kortademig van Hersh' onophoudelijke getier - maar daarna trekt het heerlijke 'Dog Days', wat ons betreft het beste want meest poppy én meest wanhopige nummer van de plaat, de boel weer op gang, en vervolgens wordt er op de wijze van Walter Grootaers richting afrit gesneld. 'What could be more fun than turning up to '10' and screaming your head off for an hour every night?' vroeg Hersh zich ooit af: ze hééft een punt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234