Review: 8 Mile

Laat ik eerst vertellen wat de Eminem-film '8 Mile' níet is. Het is géén op de leest van 'Rocky' geschoeide successtory over een underdog die zich vanuit een no way out-situatie triomfantelijk een weg naar de roem rapt. Het is - godzijdank - evenmin een gelikt, naar 'Glitter' en 'Crossroads' gemodelleerd marketing-vehikel dat Eminems nieuwste plaat moet promoten.

'8 Mile' is - en dit valt toch een beetje te betreuren - ook níet de filmversie van de autobiografische fosforbom 'The Eminem Show' geworden: u zal Eminem hier níet horen rhymen over sluts & bitches & kissin' dicks' en '8 Mile' behoeft zéker geen parental advisory - explicit content-sticker. '8 Mile' is integendeel een verrassend sober gehouden, sterk afgezwakt zelfportret met een sterke sociaal-realistische inslag.

Eminem speelt Jimmy, een white trash rapper die zich knarsetandend een weg zoekt door de morsige trailerparken, fabrieken, parkeergarages en nachtclubs van Detroit, een spookstad waar de ellende dag en nacht van de viaducten druipt. Rappen is Jimmy's enige uitlaatklep - op de bus op weg naar de fabriek krabbelt hij zijn rhymes neer en af en toe probeert hij deel te nemen aan een slam-wedstrijd in een groezelige nachtclub - maar meestal blijft hij, kapot van de zenuwen, kotsend boven de wc-pot hangen.

Yes sir, de wicked rhymes en de adoratie en de multi-platina-cd's zijn in dit verhaal nog héél ver weg, - regisseur Curtis Hanson ('L.A. Confidential', 'Wonder Boys') filmt níet de explosie, maar het tergend trage sissen van de lont. Eminem houdt als acteur verrassend goed stand - de camera is gék op hem - en Curtis Hanson geeft de film een ongemeen grauwe look mee, maar toch laat '8 Mile' een wat makke indruk na.

In '8 Mile' rammelen duidelijk autobiografische demonen rond, maar wie Eminem een beetje kent, zal moeten vaststellen dat hij zijn kast allerminst tot op de bodem heeft uitgekuist. Zo blijkt mama (Kim Basinger) lang niet het kreng dat we kennen van de cd's, en met het geweld en het racisme blijkt het ook allemaal nog mee te vallen (hoewel: bij de homies staat Jimmy bekend als Vanilla Ice - de vernédering!). Blijkbaar heeft Eminem, die normaal geen blad voor de mond neemt, zich toch een beetje laten temmen door de studio: de scherpe kantjes zijn eraf, de furie is vertapt, de nitroglycerine afgebotteld.

Wat overblijft is een grondig ontmijnde en niet geheel van clichés gespeende soft-rap-film die maar nét boven het kleffe moeras der mainstream-cinema blijft uitzweven. Eminem kennende, hadden we toch wat meer dynamiet verwacht. Kort en goed: 't is meer Brahim dan Eminem.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234