null Beeld

Review: About Schmidt

De openingsscène: Jack Nicholson die in een leeg kantoor naar een wandklok zit te turen. Hij oogt berustend, verslagen, alsof hij er zich bij heeft neergelegd dat de beul hem straks naar het hakblok zal leiden. Klokslag vijf uur is de allerlaatste w...

De openingsscène: Jack Nicholson die in een leeg kantoor naar een wandklok zit te turen. Hij oogt berustend, verslagen, alsof hij er zich bij heeft neergelegd dat de beul hem straks naar het hakblok zal leiden. Klokslag vijf uur is de allerlaatste werkdag van verzekeringsagent Schmidt (66) voorbij en zal hij noodgedwongen aan een nieuw leven moeten beginnen. Maar wat voor een leven? 'Wie is die oude vrouw die hier naast mij ligt?' vraagt Schmidt zich af terwijl hij naar zijn echtgenote (June Squibb) kijkt, een vormeloze homp biefstuk die haar beste tijd allang heeft gehad. Zijn enige dochter (Hope Davis) - vroeger een dot van een kind, zo blijkt uit een homevideo - staat op het punt te trouwen met een verkoper van waterbedden (Dermot Mulroney) die in zijn vrije tijd piramidespelen organiseert. Even later - het is meer een stuiptrekking dan een vlaag van levenslust - stapt Schmidt in zijn Winnebago-mobilhome en begint hij aan een wanhoopstrip door Omaha en Nebraska, in de hoop het huwelijk van zijn dochter alsnog te beletten. 'About Schmidt', de nieuwe film van rastalent Alexander Payne ('Election'), is duidelijk verwant aan 'American Beauty' - de levenscrisis, de mijmerende offscreenstem, het satirische toontje - maar is, over het geheel genomen, stukken droefgeestiger en uitzichtlozer dan de film van Sam Mendes: kon Lester Burnham zich nog een beetje optrekken aan de blonde haren van Mena Suvari, dan rest Schmidt niks anders dan, nou ja, het afschuwelijke gapende niks. 'About Schmidt' snijdt dan ook het diepst als er helemaal niks van belang gebeurt: Schmidt die een bezoekje brengt aan zijn geboortedorp, Schmidt on the road, Schmidt die het Great Plains Archway Monument in Nebraska bezoekt en daar het huifkarverleden van Amerika betast. Payne schrikt er niet voor terug zijn film af en toe stil te leggen; het is precies op die dooie momenten dat de melancholie prachtig buiten haar oevers treedt. Na de friscopauze trekt Payne helaas iets te gretig de kaart van de comedy (Nicholson en het waterbed!) en begint hij iets te nadrukkelijk de spot te drijven met de enge Midwest-mentaliteit van zijn personages (de tafelscènes horen meer thuis in 'National Lampoon's Vacation'); maar de speech op het huwelijksfeest grijpt, zeer onverwacht, diep, diep in de ziel, en de slotscène waarin Nicholson - de ingetogen Nicholson uit 'The Pledge', niet de irritante grijnsman uit 'As Good As It Gets' - als een kind in tranen uitbarst, zal geen enkel oog droog laten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234