null Beeld

Review: Adam Green - Gemstones

Een paar van de mooiste popsongs van 2003 stonden op de cd 'Friends of Mine' van voormalig punk- en nu-folk-artiest Adam Green: 'Jessica' (over het seks- en popsterretje Jessica Simpson, het haalde als nagekomen single zelfs de eerste kolom van de Ar...

Charlie Poel

Een paar van de mooiste popsongs van 2003 stonden op de cd 'Friends of Mine' van voormalig punk- en nu-folk-artiest Adam Green: 'Jessica' (over het seks- en popsterretje Jessica Simpson, het haalde als nagekomen single zelfs de eerste kolom van de Arriba!-eindlijst 2004), de titelsong en 'Bluebirds'. Op het eerste gehoor onschuldige, rinkelende, twinkelende liedjes, die één ding gemeen hadden: hun vettige teksten. We noemden 'Friends of Mine' in Humo 3283 bij wijze van besluit 'een plaat vol knappe, instant-klassieke melodietjes' en hesen de cd vervolgens op nummer 3 in ons eindejaarslijstje.

Vandaag, anderhalf jaar later, is er de opvolger 'Gemstones'. Adam Green (23 nog maar, zijn angelieke kopje is wat ruwer geworden, op de hoes heeft hij zowaar een stoppelbaard) schudt nog altijd even nonchalant de beminnelijkste deuntjes uit de losse pols, maar is intussen van Jacques Brel meets young Leonard Cohen meets eels naar Jonathan Richman & The Modern Lovers opgeschoven. We hebben het dan over zijn muziek en zijn frasering, want in tegenstelling tot het eeuwige knaapje Richman zingt Green niet over bijtjes en bloemetjes, neen, bij hem rijmt 'Carolina' nog altijd het beste op 'vagina', en heeft zijn vriendin uit Texas 'breasts who taste just like breakfast'. Dat niveau. Maar dat hij onderbroekenlol en aangebrande woordspelinkjes even makkelijk afwisselt met meer hooggestemde rijmelarij is ook waar: in hetzelfde 'Carolina' - een van de betere songs trouwens - bekt 'Dostojevski' perfect op 'Fab Moretti' (de drummer van zijn vrienden en stadsgenoten uit New York, The Strokes) en in 'Choke on a Cock' krijgen Bush en Blair de volle laag.

'Gemstones' is een twijfelplaat, 't is te zeggen: een promotional copy ervan gaat al heel lang in onze cd-lader mee en nóg zijn we er niet uit wat we ervan moeten vinden. Zijn gebleven: de heldere stem, de toegankelijke, grotendeels akoestische folk- en popliedjes - één keer luisteren en men loopt fluitend het zonlicht, de einder en een nieuw lief tegemoet - en de soepele arrangementen, maar regelmatig ook wil Adam Green te nadrukkelijk de plezanterik uithangen. En op 'Gemstones' zijn - anders dan op het perfecte 'Friends of Mine' - een paar mindere songs geslopen. Dat er in totaal maar liefst 15 liedjes op 'Gemstones' staan - hoewel de cd nauwelijks 32 minuten duurt, reken uit het gemiddelde - mag daarbij geen excuus zijn.

Wie dat een reden zou vinden om de plaat dan maar te laten liggen, mist naast 'Carolina' echter wél het aanstekelijke 'Emily' (opgelet: ranzige tekst), de lillende rock-'n-roller 'Crackhouse Blues', het huppelende 'He's the Brat' en het montere 'Teddy Boys'. En dát worden misschien wel een paar van de mooiste popsongs van 2005.


(Adam Green speelt op dinsdagavond 1 maart in de Botanique in Brussel.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234