null Beeld

Review: Admiral Freebee op OLT Rivierenhof

Zoals alleen de kilte op een zomeravond met heldere hemel kan neerdalen, zo betrad Admiral Freebee ook de planken van het OLT: geen tegenspraak duldend.

Katrien Verschoren

Al danig gemarineerd door de zon, Winther, fris gerstenat, The Boney King of Nowhere en vooral een opzwepend Dez Mona, was het publiek klaar om door Brasschaats Mooiste alle muzikale hoeken van het OLT getoond te worden. De man heeft met zijn vier platen – alle vier haalden ze menig eindejaarslijstje, nog niet in het minst de onze – genoeg materiaal in huis om ieders ruggengraat te bespelen alsof het één van zijn zessnarige lieverds zelve was. Bleek dat de admiraal het eerder op onze buikspieren gemunt had.

'Zeg, is dat hier Iwein Segers, of wat?!'

Van Laere - enkel omringd door een viertal gitaren en een keyboard – begon nochtans met een beklemmend ‘Blues From A Hypochondriac’, dat halverwege veelbelovend ontaarde in duivels gitaargeweld. Net vóór het zich onder je vel ging nestelen, trok Van Laere zelf de lont uit het kruitvat: ‘Pijn komt altijd terug, jongens! Altijd leuk dat ge dat weet, dan moet ge er niet op zitten wachten!’. Gegrinnik bij het merendeel van zijn toeschouwers, blinde paniek bij enkele hypochondrische zwartkijkers. Nog meer gegrinnik bij ons nadat we de tronie van onze buurman, die duidelijk tot de laatste categorie behoorde, hadden gezien.

Na ‘Coming of the Knight’, ook zonder Emmylou Harris en mét heerlijk jankende mondharmonica een dijk van een song, het ontwapenende ‘The Last Song’ en een dreigend ‘Ever Present’ waarbij onze buurman jammer genoeg de tweede stem voor zijn rekening nam, maakte de troubadour plaats voor de cabaretier. De mop van de pratende kikker hadden we misschien al eens een keertje te veel gehoord maar zijn wijze raad – ‘Iedereen die ne banana split wilt eten, die eet morgen ne banana split!’ – hebben we toch graag ter harte genomen.

‘Love Gone Wrong’ maar vooral ‘Hesitation’ en een nummer over degoutant eten bij de schoonfamilie waren puur cabaret, muziek gelardeerd met subtiele en – vaker – minder subtiele humor. Goed gelachen, daar niet van, maar het zorgde er jammer genoeg ook voor dat de andere liedjes sterk aan kracht inboetten. We werden niet meer meegesleept door Dylans ‘Man in the Long Black Coat’ dat meteen overging in een nijdige versie van ‘Bad Year for Rock ‘n’ Roll’ of een breekbaar ‘Nobody Knows You’, omdat de kans bestond dat je plots uit die wondere wereld werd weggerukt door de man die net die wereld voor jou creëerde.

Het had hem hoegenaamd geen enkele moeite gekost om iedereen in te pakken met wonderschone liedjes en met een warme gloed in de weke delen huiswaarts te sturen. Admiral Freebee trok echter een andere kaart, een zeer vermakelijke maar te gemakkelijke en te kapot relativerende kaart, ons inziens.


Het moment:

De inleiding (‘aan de ene kant ben ik besluiteloos, maar aan de andere kant ook niet’), de brutale onderbrekeningen (‘volgens mij was dat in een andere toonaard, of een andere stijl, ben er ook niet echt zeker van’) en het dissen van Daan en Marco Borsato bij ‘Hesitation’.


Het publiek:

Open voor alles. Behalve de dame achter ons die lichtjes geïrriteerd de woorden ‘Zeg, is dat hier Iwein Segers, of wat?!” prevelde.


Quote:

De Tom Waits-quote ‘I’m gonna do what I want and I’m gonna get paid’ in de outro van ‘Bad Year for Rock ‘n’ Roll’, vatte het hele optreden zowat samen.


Tweet:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234