null Beeld

Review: Air - Talkie Walkie

Sinds het succes van hun debuutplaat kunnen Jean-Benoît Dunckel en Nicolas Godin Picasso ongetwijfeld alleen maar gelijk geven: niets ergers dan een briljante start. De molensteen rond de nek van de Fransen heet 'Moon Safari', en werd sinds 1998 zo ...

Herbert Struyf

Sinds het succes van hun debuutplaat kunnen Jean-Benoît Dunckel en Nicolas Godin Picasso ongetwijfeld alleen maar gelijk geven: niets ergers dan een briljante start. De molensteen rond de nek van de Fransen heet 'Moon Safari', en werd sinds 1998 zo vaak onder beelden van Stille Zuidzee-stranden en pasgeboren baby's gemonteerd dat iedereen op deze planeet de deuntjes kan meeneuriën. Na 'Moon Safari' bracht Air een collectie vroege singles uit ('Premiers Symptomes'), een soundtrack ('The Virgin Suicides'), een tweede studio-album (het onderschatte '10000 Hz Legend'), een remix-plaat ('Everybody Hertz') en iets vaags met de Italiaanse poëet Alessandro Barrico ('City Reading'), maar u was - zo leert ons een blik op de verkoopcijfers - niet echt onder de indruk.

Heel wat critici verwelkomden 'Talkie Walkie' dan ook met een zucht van opluchting: eindelijk zat Air weer op het goeie spoor: Het tweetal klonk weer dromerig, zoet, wolkig en catchy, zo leek het; het duo had eindelijk weer die vintage-Air-sound te pakken

En toch is 'Talkie Walkie' geen 'Moon Safari: Resurrection' geworden. Op de nieuwe plaat staan geen singles van het kaliber 'Sexy Boy', 'Kelly Watch the Stars' of 'All I Need'; alleen het lieflijke 'Cherry Blossom Girl' komt hooguit in de buurt van 'Playground Love'. Bovendien zijn de donkere schaduwen van '10000 Hz Legend' hardnekkig boven tracks als 'Venus' en 'Another Day' blijven hangen, en klinken de heren vaak zo verloren, zo lost in space, dat ze zoals in de Tim Krabbé-roman in een gouden ei door de ruimte lijken te vliegen, zonder bestemming, zonder hoop. Dat levert soms geweldige songs op zoals het angeliek zoemende 'Run' (10cc's 'I'm Not in Love' meets 'Kid A'), dat zich samen met het naar Cornelius zwemende 'Universal Traveler' en de van de 'Lost In Translation'-soundtrack gerecupereerde afsluiter 'Alone in Kyoto' (het geluid van Japanse kersenbloesems bij valavond) tot onze favoriete tracks mag rekenen.

Jammer genoeg glijdt zowat de helft van de songs op 'Talkie Walkie' van ons af als was het regen op een eendenrug. Begrijp ons niet verkeerd: Dunckel en Godin zijn getalenteerde vaklieden. Ze weten hoe een catchy melodie hoort te klinken; met veel flair strooien ze subtiele details uit over hun perfect gemanicuurde liedjes; en ze weten altijd de juiste gastmuzikanten in te huren - in dit geval: Michel Colombier, de vaste strijkersleverancier van Serge Gainsbourg. Louter technisch gezien zijn (bijna-)instrumentals als 'Mike Mills' (een soort medley van klassieke motiefjes, mierzoete violen en akoestische gitaren, met een drumcomputer als metronoom) en 'Alpha Beta Gaga' (een frivole ruimtewandelingetje in het gezelschap van Jean-Jacques Perrey, een theremin en een banjo) dan ook kleine meesterwerkjes, maar ze doen ons nauwelijks iets. Veel van 'Talkie Walkie' heeft iets van luxueuze hotelkamers aan de andere kant van de wereld: spotless, uiterst comfortabel en smaakvol ingericht, met een vleugje exotiek erbij, maar zonder soul. Misschien komt het omdat de heren dit keer alles zelf inzingen, vaak zonder vocoder? Wellicht hebben we destijds het belang van die twee songs met zangeres Beth Hirsch op 'Moon Safari' onderschat? Of hebben we 'Talkie Walkie' nog niet in de juiste omstandigheden beluisterd? Misschien komt de plaat wel perfect tot haar recht terwijl je in de hotelkamer van daarnet in het midden van de nacht naar het plafond ligt te staren, ten prooi aan jetlag en vliegangst?

We laten het voor u uitvissen, maar voorlopig blijven we 'Talkie Walkie' een mooie plaat vinden, die net iets te gemakkelijk achter het behang verdwijnt als je even niet oplet. Een plaat die klinkt als een compromis tussen 'Moon Safari' en '10000 Hz Legend', maar nergens haar voorgangers weet te overstijgen. Daarvoor ontbreekt net iets te vaak die ene vonk die ons zes jaar geleden wél tot een collectieve maansafari wist over te halen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234