null Beeld

Review: Akufen - My Way

Wanneer Marc Leclair 's morgens uit zijn bed stapt, wacht hij ongeduldig tot zijn kortegolfontvanger en zijn oude radiotoestellen zoemend tot leven komen en surft vervolgens een paar uur lang door de ether. De neerslag van die sessies - Marc neemt al...

Herbert Struyf

Wanneer Marc Leclair 's morgens uit zijn bed stapt, wacht hij ongeduldig tot zijn kortegolfontvanger en zijn oude radiotoestellen zoemend tot leven komen en surft vervolgens een paar uur lang door de ether. De neerslag van die sessies - Marc neemt alles op - vormt het basismateriaal voor de tracks die hij onder de naam Akufen de wereld instuurt.

Akufens sound staat met één voet in de microhouse, een subgenre dat ooit treffend omschreven werd als house die tot de essentie gestript wordt: ritme, soul en stilte. De andere voet bevindt zich op Duits grondgebied, pal tussen de kale minimal house uit Keulen en de dubby heroin house uit Berlijn. Maar vooral met zijn microsampling-techniek onderscheidt Leclair zich echt van het peloton: uit zijn radio-opnames snijdt hij ultrakorte fragmentjes - willekeurige woorden uit het Oezbeekse nieuws; een halve seconde gekweel van een alt-rock-zangeres; een zucht klassiek gitaargetokkel. Die vult hij aan met betekenisloze split-second-samples - een whoopende interferentietoon, iemand die naar ademt hapt, een streepje gereutel van het koffiezetapparaat: sample-pulp, quoi. Aanvankelijk klinken zijn collages alsof een gek het frequentiebereik van zijn radiotoestel afscant, maar uiteindelijk blijken ze bijzonder slim in elkaar te zitten.

De vier microsampling-tracks die samen het bonkende hart van 'My Way' vormen, begeven het bijna onder de spanning tussen Leclairs desoriënterende samplevirtuositeit en de strakke technobeats, de rommelende, diepe funkbas ('Wet Floors') of de bubbelende Daft Punk-basloopjes ('Deck the House'), die de boel bij elkaar houden. 'Wet Floors' drijft op afgeknipte gitaarsamples en 'In Dog We Trust' heeft iets van een ontspoorde aerobicles in een Parijse fitnesskelder. Onderga dit op een dansvloer, omringd door een high-end-geluidsinstallatie, en de wereld om je heen versplintert in een triljoen glinsterende glasscherven. Ook zonder dat je eerst zeven bollen hebt geschoten, ja.

Maar er is meer: 'My Way' is zo zorgvuldig opgebouwd, dat de plaat ook in cd-formaat werkt. De bijna beatloze openingstrack 'Even White Horizons' klinkt net zo weemoedig als zinneprikkelend. Er zwerven flarden akoestische gitaar in rond; iemand vraagt bijna smekend 'Did you miss me?'. Dezelfde elementen duiken op in 'Installation', maar dan in de vorm van een geslaagde vingeroefening in de stijl van Vladislav Delays sensuele clickhouse-escapades als Luomo: diep onder het aardoppervlak zijn kernproeven aan de gang, de beat is van elastiek, en de outro rimpelt en golft als een vroege Steve Reich-track. Vanaf 'Skidoos' doet de funk zijn intrede: denk aan Basement Jaxx, maar dan met gefileerde vrouwenstemmen en rammelende spookecho's aan boord. Na de micro-tracks probeert Leclair wat nieuwe ideetjes uit. Hij experimenteert met snippers Giorgio Moroder-disco in 'Jeep Sex', flirt met (electro)pop in 'My Way' en bestookt 'Late Night Munchies' geregeld met wolken onbehagen.

Marc Leclair is een van die zeldzame Marken die qua cool en talent niet voor Marc Wilmots moeten onderdoen. Zijn plaat is een van die zeldzame house-platen die de hypes en trends van de maand weten te overstijgen; die alle andere dansplaten heel even volstrekt overbodig maken. Volgend jaar klinkt ze misschien alweer totaal achterhaald, maar daar liggen wij nu geen seconde wakker van. Eeuwigheidswaarde wordt altijd overschat.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234