null Beeld

Review: Alanis Morissette - Under Rug Swept

Ik ga kort zijn: hier staan twee fantastische songs op.
Eerst is daar 'Flinch', een majesteitelijke ballade met een joekel van een refrein, over hoe onvergetelijk een liefde wel kan zijn en hoe pijnlijk een onverwachte ontmoeting met het onbereikba...

Ik ga kort zijn: hier staan twee fantastische songs op.

Eerst is daar 'Flinch', een majesteitelijke ballade met een joekel van een refrein, over hoe onvergetelijk een liefde wel kan zijn en hoe pijnlijk een onverwachte ontmoeting met het onbereikbare object of desire; ze snijdt er moeiteloos mijn zwartgeblakerde ziel mee in trijpkens.

De tweede hoogst ontroerende parel is 'Utopia', een walsje zo verleidelijk, zo puur en zo breekbaar dat men er stil van wordt.

De rest is minder maar toch de moeite waard: de uitstekende single 'Hands Clean' bijvoorbeeld bevat een fijn traktaat over smakelijk overspel, en is gevat in een tot bijzonder vals meezingen aanzettende melodie.

Morissette, amateur-psycholoog in bijberoep, vult haar songs met fijnzinnige observaties over de strijd der seksen, een slagveld waarmee vergeleken het Tet-offensief een picknick in het park was. De amateur-psycholoog in mij vindt dan weer dat ze over een tragisch, onrealistisch mannenbeeld beschikt: in '21 Things I Want in a Lover' formuleert ze zoveel voorhuwelijkse voorwaarden dat haar volgend lief op zijn minst een kruising tussen Mahatma Gandhi en Guy Mortier moet zijn. In elk geval is klaarkomen een must: en als dat toch niet lukt maakt ze er wel een venijnig liedje over, zoals 'Narcissus', waarin ze het mannelijke geslacht doet krimpen tot de grootte van het spel van een bodybuilder vol steroïden die al een uur met zijn ballen boven het diepvriesvak hangt.

Maar het ontbreekt haar ook niet aan in ongetwijfeld ontelbare Gestalttherapeutischesessies verworven zelfkennis: 'So Unsexy' gaat over een massief gebrek aan zelfvertrouwen en 'Precious Illusions' - alweer - over hoge verwachtingen en de rampzalige gevolgen ervan.

Het als een dialoog van 'Stille Waters' zo statige 'That Particular Time' is al even revelerend: dame geeft toe dat ze misschien te snel de deur achter zich dicht heeft getrokken. Verdrietig én geheel meezingbaar: douchegewijs voorwaar een fijne combinatie

Ze mag er wel trots zijn dat ze het voor het eerst zonder knoppenwonder en mede-componist Glenn Ballard heeft, maar dat heeft wel tot gevolg dat sommige songs ontaarden in woordpap en refreinenbrij: er was blijkbaar niemand in de studio die haar dorst te vertellen dat kill your darlings een goeie raad blijft, en niet alleen voor de familie Pandy.

Ballard zou zonder twijfel in lachen zijn uitgebarsten bij '21 Things I Want in a Lover' en 'A Man', twee kneuzen van heb ik jou daar, maar als je in de studio omringd wordt door een bende beaat knikkende pluimstrijkers, belandt dat soort mediocre songs wél op de plaat, natuurlijk.

Twee kneuzen, twee klassiekers in wording en nog een handvol goeie songs: 't kan veel slechter. Bijvoorbeeld bij (8 kilometer lange lijst ter inzage op de redactie)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234