Review: Alfie - Alfie

Geen idee hoe open minded de brave man is, maar als wij Lance Armstrong waren, zouden wij ons meer dan een klein beetje zorgen beginnen te maken. Deze week verschijnen namelijk twee platen met Mick Jagger in de hoofdrol, en twee keer is Sheryl Crow m...

Geen idee hoe open minded de brave man is, maar als wij Lance Armstrong waren, zouden wij ons meer dan een klein beetje zorgen beginnen te maken. Deze week verschijnen namelijk twee platen met Mick Jagger in de hoofdrol, en twee keer is Sheryl Crow met een gastbijdrage van de partij.

De eerste is de soundtrack bij de remake van 'Alfie', een klassieker uit 1966 met in de hoofdrol een jonge Michael Caine. Het origineel doen vergeten, moet voor de makers van de soundtrack wellicht nog moeilijker zijn geweest dan voor regisseur Charles Shyer: destijds tekende niemand minder dan Sonny Rollins voor de muziek, nu was de eer aan Mick Jagger en diens muzikale boezemvriend Dave Stewart (1/2 Eurythmics).

Hoe het met de film is afgelopen, weten wij niet, maar Jagger en Stewart mogen alvast met opgeheven hoofd weer naar buiten. De twee beste songs, 'Old Habits Die Hard' en 'Blind Leading the Blind', krijgen we twee keer (een akoestische live- versie en een studioversie). Beide songs zijn vintage Jagger-solo, zoals we hem sinds 'Wandering Spirit' niet meer bezig hadden gehoord. 'I bounce back quicker than most (...) I act like an addict, I just got to have it / I can never just leave it alone' zingt hij, en het is niet duidelijk of hij het over zichzelf, over Alfie of over zijn spitsbroeder Keith Richards heeft. Zoals we onze Jagger graag hebben, kortom, en bovendien is hij meer dan uitstekend bij stem. Verder staat er op 'Alfie' een niet onverdienstelijk (maar zeker ook niet meer dan dat) duet van Jagger met Joss Stone ('Lonely without You (this Christmas)'), en 'Wicked Time', het verschrikkelijkste R&B-nummer van het jaar. Wij zouden er sowieso niet rouwig om zijn mochten wij dit jaar geen enkele R&B-song meer horen.

Op 'Alfie' krijgen we, het komt wel vaker voor op soundtracks, helaas ook te maken met filmmuziek: sfeerstukjes, geluidscollages, niemendalletjes die de aanschaf van deze plaat met zekerheid niét de moeite waard maken. Wie goed oplet, merkt links en rechts een geïnspireerde Jagger op mondharmonica, iets wat we veel te weinig van hem horen. Net als songs van het kaliber van 'Old Habits Die Hard', overigens.

Nog Jagger op 'Live Licks', een dubbele live-plaat die de afgelopen Licks-tour van The Stones documenteert. Veel valt daar niet over te zeggen. Sinds 'Love You Live' uit 1997 brengen The Stones namelijk na elke tour een live-plaat uit, maar nooit zat daar iets tussen dat essentiëler was dan 'Get Yer Ya-Ya's Out!' uit 1970. Toch is 'Live Licks' een stuk beter dan de vorige, 'No Security', omdat The Stones vorig jaar simpelweg beter op dreef waren, en omdat er op cd twee enkele songs staan die nooit eerder live werden opgenomen. 'Beast of Burden' bijvoorbeeld, en een cover van de Solomon Burke-klassieker 'That's How Strong My Love Is'. Wie weet hoeveel keer hij na de aanschaf van 'Live Licks' '(I Can't Get no) Satisfaction' in huis heeft, wint niks.

Rest ons nog een dienstmededeling. 'Live Licks' verschijnt in twee verschillende hoezen. Op de Amerikaanse versie draagt het manga-meisje op de hoes een bikini, op de Europese versie niet.

Op beide versies zit er enorme rode tong tussen haar benen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234