Review: Alien - The Director's Cut

Eigenlijk hebben we veertien Humo's nodig om u te vertellen waarom we de sf-thriller 'Alien' zo fantastisch vinden, maar onze ruimte is beperkt, dus vertellen we het u op 'n drafje. Bijeengedreven door de onverklaarbare krachten en stromingen van het...

Erik Stockman

Eigenlijk hebben we veertien Humo's nodig om u te vertellen waarom we de sf-thriller 'Alien' zo fantastisch vinden, maar onze ruimte is beperkt, dus vertellen we het u op 'n drafje. Bijeengedreven door de onverklaarbare krachten en stromingen van het tijd-ruimte-continuüm, bracht 'Alien' op het juiste moment in de juiste tijd en op de juiste plaats een groepje buitengewoon getalenteerde mensen samen, die allemaal samen precies op hetzelfde moment piekten: plastisch kunstenaar H.R. Giger, die één van de meest angstaanjagende monsters aller tijden boetseerde; scenarist Dan O'Bannon, die een werkelijk ijzingwekkend sciencefiction-verhaal schreef dat anno 1979 schril afstak tegen de zoetgevooisde sf-sprookjes van de heer George Lucas; componist Jerry Goldsmith, die precíes de juiste soundtrack uit zijn klavier schudde; production designer Michael Seymour, die een reeks memorabele claustrofobische decors uittekende (de plaats van de actie, het ruimteschip Nostromo, is geen gestroomlijnd 'Star Wars'-tuig, maar een compleet versleten, door koffiezuipende en zeurende working class-bemanningsleden bevolkt vrachtschip); en, last but surely not least, regisseur Ridley Scott, die rustig zijn tijd neemt om een onbehaaglijk gevoel van terreur op te bouwen, zijn camera virtuoos door de morsige gangen en ventilatieschachten van de Nostromo laat glijden, en pas in het laatste halfuur de actie echt laat losbarsten. Het resultaat van die onwaarschijnlijke culminatie van flair en talent, was één van de meest sfeervolle en angstaanjagende thrillers die de mensheid ooit mocht aanschouwen, een thriller die u vanaf deze week in optimale omstandigheden (THX-geluid, widescreen) opnieuw in de grote zaal kunt gaan bekijken. Ridley Scott heeft zijn 'Director's cut' verrijkt met een drietal nooit eerder geziene scènes, maar de allerbeste momenten heeft hij wijselijk onaangetast gelaten: captain Dallas (Tom Skerritt) die in de ventilatieschachten jacht maakt op het monster; Ripley (Sigourney Weaver was één van de eerste vrouwelijke actiehelden uit de filmgeschiedenis) die haar lotgenoten Lambert en Parker wanhopig ter hulp snelt terwijl het doodsgejammer van Lambert door de intercom giert; en - mijn eigen lievelingsscène - machinist Brett (Harry Dean Stanton) die op zijn eentje in de vochtige crypten van de Nostromo op zoek gaat naar Jones de huiskat ('Kitty! Kitty! Kitty!). 'Alien', beste vrienden, is een meesterwerk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234