null Beeld

Review: Alt-J op Rock Werchter 2015

Probeer het maar eens: een tsunami indammen, je sigaret aansteken aan een bosbrand, je vlieger oplaten in een orkaan, proberen in woorden te vatten wat Alt-J alwéér heeft gedaan in Werchter.

Tom Raes

We hadden nochtans niets al te duur willen verwedden op een goeie afloop. Moeilijke tweede 'This Is All Yours' werd een goéie tweede, maar in ruil leek Alt-J aan ziel ingeboet te hebben op het podium. We zagen het zelf in Vorst Nationaal, we zagen het op andere festivalpodia: Alt-J deed voortaan gewoon wat moest, maar niets meer. En dat was doodzonde voor een groep die niet lang geleden nog zoveel méér deed dan je ooit kon verlangen.

Twee jaar geleden deden ze dat nog in Werchter: wie er was, zal het nooit vergeten. Wie er niet was, doet alsof hij er wel was om erbij te horen - en je kan het ze niet eens kwalijk nemen. Vandaag stond Alt-J er weer, maar dan met een andere plaat, een groepslid minder, roem, en vooral: met gewenning in de gelederen - die rots die lelijke gaten slaat in de broze boeg van het papieren bootje dat euforie heet. We hadden dan ook uit voorzorg onze reddingsvest mee naar The Barn, die twintig minuten voor aanvang al zonder enige moeite volgelopen was. Waarom ook The Barn en niet het eindeloos veel grotere hoofdpodium? Je kon het je, terwijl je emmers transpireerde, afvragen. Maar wij zijn gewoon dankbaar dat het zo gelopen is en niet anders.

Want Alt-J kreeg er namelijk de schop onder de kont die ze al een tijdje nodig hadden. Het dak van The Barn zorgde er niet alleen voor dat het bloedheet was, het hield ook al dat waardevolle maar vluchtige sentiment binnen. Het wit in hun ogen, het fonkelen van de uwe: plots weer in handbereik, en u staarde ernaar en het staarde terug. Alt-J steeg boven zichzelf uit, ver boven het steriele boekhoudersjuk waaronder ze dezer dagen leken te zuchten, en dat wel voorschrijft dat één plus één twee is, maar niets mee te delen heeft over de aftrekbaarheid van ontroering of de fiscale voordelen van de liefde.

'Hunger of the Pine' werd plots weer méér dan mooie algoritmes en wiskunde, 'Fitzpleasure' vond z'n oude glans weer terug, en 'Left Hand Free' was, zoals altijd, een grap, maar u lachte smakelijk mee. 'Dissolve Me' was dan weer pure vreugde, terwijl 'Matilda' weer het mooiste meisje van de speelplaats was - en er was geen ziel in de tent die dat niet luidkeels zou beamen. Ja, er kon opgemerkt worden dat na halfweg het even moeilijker zoeken was naar de euforie van in het begin: vier nummers van die nieuwste plaat na elkaar zetten, het bleek iets heikel. Maar de eerste keer dat 'Breezeblocks' - o, 'Breezeblocks' - niet naar onze hartstreek komt klauwen, moet nog komen. Da-da-da-da.

'Please don't go/I love you so': plots werd het poëzie, nat van het zweet en zilt van de tranen. The Barn was een uur lang een zweethut, maar Alt-J spelevaarde rondjes in uw okselvijvers en meerde aan in uw bloedpomp. Home sweet home.

undefined


Het moment

'Matilda', of was u er niet bij misschien?


Het publiek

Kon na afloop opgedweild worden.


Quote

'It's hot. It's about to get hotter' - De dienstmededeling voor 'Every Other Freckle'.


Tweet


Bekijk 'Matilda' van Alt-J op Rock Werchter 2015:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234