Review: Amélie Nothomb - De hongerheldin


'De honger, dat ben ik.' Amélie Nothomb parafraseert Louis XIV vooraan in haar dertiende roman, 'De hongerheldin' (Manteau/De Bezige Bij), om vervolgens te verduidelijken: 'Onder honger versta ik dat immense gemis van je hele wezen, dat nijpen...


'De honger, dat ben ik.' Amélie Nothomb parafraseert Louis XIV vooraan in haar dertiende roman, 'De hongerheldin' (Manteau/De Bezige Bij), om vervolgens te verduidelijken: 'Onder honger versta ik dat immense gemis van je hele wezen, dat nijpende gebrek, dat verlangen dat niet zozeer uitgaat naar een utopische bevrediging maar hooguit naar de werkelijkheid: ik zou dolgraag willen dat er iets was in plaats van niets.'

Het lijkt de beloftevolle opmaat voor een verkenning van de excentrieke passies van Belgiës meest succesrijke literaire exportproduct, maar helaas strandt het discours algauw in Franse blablabla-filosofie. 't Is de lezer die onbevredigd blijft: de honger-beschouwingen spelen leentjebuur bij Derrida's 'imaginair gemis', het gedoe met woorden en taal verraadt slecht verteerde Lacan. Dat Nothomb haar novelle 'Gods ingewanden' terzijde een 'metafysische verhandeling' noemt, illustreert hoe ver heen ze is.

Na de praatjes volgen de verhaaltjes: in 'De hongerheldin' raast Nothomb door haar eerste twintig levensjaren, die zich actereenvolgens in Japan, China, New York, Bangladesh, Birma, Laos en Brussel afspelen - haar vader was diplomaat voor de Verenigde Naties en Belgisch ambassadeur. Eerdere autobiografische boeken hadden al overvloedig aangetoond dat Nothomb niet op haar sterkst is als ze zich over de eigen navel buigt: haar sardonische kracht ligt veeleer in zwartgallige provocaties, vervormingen en karikaturen. Bovendien had ze haar passage in China en Japan al gecoverd in respectievelijk 'Vuurwerk en ventilatoren', en 'Gods ingewanden' en 'Met angst en beven'. Talloos zijn dan ook de elementen in 'De hongerheldin' die eerder werk echoën: de vriendschap tussen twee adolescenten, de traumatische balletlessen, de relatie met klasgenootjes en nanny's, anorexia, de band met haar zus, de vroegrijpheid, de chocola-verslaving... Een stoet excentriciteiten trekt krachteloos voorbij, het haalt niks uit dat Nothomb zo slim geweest is voor de gelegenheid enkele nieuwe trauma's op te delven: de onbedwingbare neiging overvloedig veel water te drinken, genaamd potomanie; en een verkachting door vier Indiërs in zee.

Amélie Nothomb dreigt een literaire Tori Amos te worden: oeverloos kinderverdriet bezingend, maar geen moment boeiend. Laatst zag ik op tv dat Nothomb over al haar ledematen mocht beschikken en nog altijd doof noch blind was - een hele geruststelling, dat scheelt algauw een autobiografische huilroman of wat. Een citaat tot slot: 'Naar het schijnt rekruteert het internationale terrorisme vooral onder kinderen van diplomaten. Dat verbaast me niks.' Mij evenmin: de ravage is geheid enorm als een trein-, tram- of busbestuurder na uitvoerige blootstelling aan 'De hongerheldin' domweg indommelt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234