Review: Amélie Nothomb - Gods Ingewanden

Tot haar zeventiende woonde Amélie Nothomb als dochter van een Belgisch diplomaat in verscheidene Aziatische landen, een writer's goldmine die de nicht en ergste nachtmerrie van Charles-Ferdinand nu al drie boeken lang ontgint. Na haar uitsteken...

Tot haar zeventiende woonde Amélie Nothomb als dochter van een Belgisch diplomaat in verscheidene Aziatische landen, een writer's goldmine die de nicht en ergste nachtmerrie van Charles-Ferdinand nu al drie boeken lang ontgint. Na haar uitstekende debuut 'Hygiëne van de moordenaar' uit '92 deed Nothomb in 'Vuurwerk en ventilators' haar Chinese kleuterjaren uit de doeken. De opvolger 'Met angst en beven' was een mak autobiografisch verslag van Nothombs mislukte poging zich als prille twintiger in de bikkelharde Japanse samenleving te integreren. De lieveling van de Parijse literaire theekransjes brak er ironisch genoeg niet alleen mee door bij het grote publiek, ze zag haar boek zelfs bekroond met de Grand Prix du Roman de l'Académie française. Met 'Gods ingewanden' (Manteau/De Bezige Bij), het derde steentje in het autobiografische mozaïek van haar jeugd, greep Nothomb net naast de Prix Goncourt.

Als prequel op 'Vuurwerk en ventilators' belicht 'Gods ingewanden' de prille Japanse jeugd van de schrijfster, die zichzelf op vrolijk megalomane toon 'God' noemt: 'Hij verlangde niets, verwachtte niets, voelde niets, protesteerde nooit en had nergens belangstelling voor. Het leven was zo vol van zichzelf dat het geen leven was.' De jonge Nothomb verkeerde tot haar derde levensjaar in een vegetatieve staat, tot haar grootmoeder uit België het wicht met een stuk witte chocolade tot leven wekte, overigens zeer tot haar ongenoegen: 'Het is het leven dat als een afwijking moet worden beschouwd.'

Van de slome coming of age die op deze kleine oerknal volgt, onthielden we - afgezien van het gaandeweg flink op de zenuwen werkende superioriteitsgevoel van de kleine Amélie - niet meer dan een handvol fijnzinnige echo's uit de aforismentrommel van Prétextat Tach, de briljante schrijver uit Nothombs debuut die niet gespeend is van gelijkenissen met de schrijfster zelf: 'Aangezien die uitspraak toch niet te controleren valt, zie ik volstrekt niet in waarom ik geloofwaardig zou moeten zijn.' Aanvankelijk slalomt Nothomb nog behendig tussen het kikvorsperspectief van haar jeugdige ik en de beschouwingen achteraf, maar uiteindelijk blijkt 'Gods ingewanden' nauwelijks meer dan een hoopje autobiografische faits divers. Nothomb spuwt een weinig gal, maar de superieure bitterheid van haar debuut konden we nergens ontwaren.

'Al schrijvende slaag ik erin mijn kinderjaren te rekken,' vertrouwde Nothomb Onze Man een aantal jaren geleden toe. Zolang dagdromerij over het verloren Arcadië het publiek inktzwarte en groteske parels als 'Hygiëne van de moordenaar' oplevert, hoort u ons niet klagen. Maar Bildungsromans waarin niet eens deftig gekotst wordt, daar bedanken we beleefd voor.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234