null Beeld

Review: AmenRa op Pukkelpop 2015

Veel gevoeld in Bosje Donker. Maar weinig te vertellen, eigenlijk. Beetje sprakeloos geweest.

Ik ben al in de houdgreep van de AmenRa-vibe tijdens de inleidende pauzemuziek. Een donker gebrom is het. Ik ben op m'n gemak, en raak als met een goed boek in de zetel gefocust.

Er hangt een kalmte in The Shelter waarin ik me welkom voel. Ik ken hier de weg. Het is de weg waarop iedereen de weg kwijt is.

Ik ga het meteen toegeven, ik kan geen enkele AmenRa-song thuisbrengen. Ik luister thuis amper naar AmenRa, zoals ik thuis ook amper naar Swans luister. Ik ben een grote Swansfan. Om de zoveel jaar wil ik hen ondergaan, en daarna aan de ervaring terugdenken. Op die manier heb ik op Pukkelpop voor het eerst AmenRa ondergaan, en ik zal er nog veel aan terugdenken.

Ik begrijp nu de 'luid maar zuiver'-recensies. Eigenlijk is meer dan de helft van het optreden verstilde muziek, waarin zeer geleidelijk doom en slugde en what the fuck-nog wordt ingeschoven. Een paar keer slechts knalt een waarlijk overal zijn slagschaduw over werpend lawaai binnen, niet altijd noodzakelijk daar waar in de grote zwartwitvideo een tempel boven de groep instort. Maar ook aan dat lawaai moet met een absurde precisie geschaafd en gesleuteld zijn, tot alles juist zat, met de bedoeling om het dáárna weer rauw te krijgen.

Degene die het meest mijn aandacht heeft, is degene die een concert lang met zijn rug naar het publiek staat: de zanger. Als deze muziek zijn kerk is, is het drumpodium zijn altaar.

Nergens zo weinig smartphones gezien als in The Shelter. Me ook nergens zo hard gestoord aan de dance hallbeats die een rustig stuk kwamen verkloten. Maar dié herinnering heb ik al weggewist. Ik stond voor bergen en zeeën, denkend aan erge dingen, aan dingen uit de krant, aan wat nog over is van god, aan niks en ales, ondertussen luisterend naar bloedmooie chiropractorkunst.

Het geluid was naar festivalnormen perfect, maar was er iets? Of moest het zo kort? Ik heb het aan iemand moeten vragen, of de groep vroeger gestopt was, want ik was de tijd kwijt en draag sowieso geen horloge. Maar het einde was wel indrukwekkend. Kort, strak en snoeihard crescendo, lichten uit, iedereen al lang weg voor het eerste lichtje weer aanfloepte.

AmenRa wil geen handen zien. Moet geen handen zien. AmenRa is AmenRa, zoals in 'Life is life'. Zullen ze in de toekomst nog beter zijn? Ik mag het hopen. Maar dan zal ik hier beleefd aan de chef moeten vragen om buiten het 'Humo Review Tool Script' om te gaan, om vijf sterren te kunnen uitdelen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234