null Beeld

Review: An Evening with Laika (AB, 26 januari 2013)

Omdat experimenteel soms niet experimenteel genoeg is: Mauro Pawlowski, Philippe Cortens en Lies Steppe stelden een avontuurlijke concertaffiche samen om het bestaan van Klara-programma ‘Laika’ te vieren (meer dan driehonderd afleveringen staan inmiddels op de teller), en vulden die performances aan met screenings van kortfilms, een lezing, enkele alternatieve platen- én boekenwinkels en een Q&A-sessie. Damn!

vvp

Wie al eens naar ‘Laika’ heeft geluisterd, weet dat daar klassiek noch radiopop wordt gedraaid, wel ongure kosmische en slecht uitgeslapen elektronica: muziek, kortom, die de gemiddelde mens naar de antenne doet grijpen om te zien of de ontvangst wel optimaal is. Maar de selectie – dingen die passen in het rijtje Brian Eno, Klaus Schultze, Can – is wel steevast uitstekend en gaat voor avontuurlijkheid die alleen de meest cynische onder u als ‘moeilijkdoenerij’ zal bestempelen.

Vanavond was er véél te beleven in de AB, maar omdat u weinig tijd heeft en wij nog naar de wasserette moeten, hebben wij meteen de interessantste namen uit de affiche gelicht. De eerste daarvan is William Basinski, patroonheilige der melancholici en bekend van zijn ‘Disintegration Loops’ – vier albums (tezamen goed voor zo’n 296 minuten 22 seconden tapeloops) die de passage van tijd thematiseerden middels langzaam afkalvende, repetitieve pianostukken. Live bracht hij geen oud werk (de taperecorders die AB had geleverd waren van een te goeie kwaliteit), maar wel zijn nieuwe plaat, gepland voor volgende maand.

De visuals – zachtjes kabbelend water – waren een tikkel saai, en over het optreden zelf kunnen we kort zijn: de muziek komt toch beter over in een luie zetel, met goeie headphones, dan in een volle zaal. Het publiek – half zittend, half staand – was eerbiedig, maar ook weer zó stil dat je moest oppassen geen te bruuske bewegingen te maken, om de stilte niet te doorbreken. Wij werden ons opeens heel bewust van onze jeukende neus. Voor mensen die iets hadden geslikt, of die zich makkelijk in zentoestand kunnen verplaatsen, zullen Basinski’s subtiele geluidsfluctuaties ongetwijfeld wél gewerkt hebben.

Dan vonden wij het optreden van Fennesz, het genie achter tijdloze platen (niet in uw platenkast? Nú gaan kopen!) ‘Endless Summer’ en ‘Venice’, toch opwindender. Meer dan een notebook en een gitaar had de Oostenrijker niet bij, maar dat bleek ruimschoots voldoende voor een dik halfuur geïmproviseerde soundscapes met body. Denk Brian Eno meets Mark McGuire (het gitaargenie van het net ter ziele gegane Emeralds) in een abstracte bui. De bas stond zo laag dat ons pintje spontaan begon te schuimen, maar tóch klonk Fennesz dromerig en frivool. Na afloop huppelden wij richting bar.

Aan Evil Superstars om de avond in stijl – en met een mooie reünie – af te sluiten: voor het eerst in negen jaar betrad de band samen een podium. De laatste keer dat ze samen musiceerden (in 2004) was dat om een nummer (een nummer van één uur wel) van dronegigant Sleep te coveren. Een invloed die ook vanavond doorsluimerde, want naast buitenaardse synthmelodieën en aan eightieshorrorsoundtracks herinnerende geluidseffectjes vergastten ze ons ook op denderend gitaargeweld: deed deugd na al die zweverige klanktapijten van de avond.

Of Mauro en de zijnen hun bloedvorm alweer bereikt hebben, weten wij niet: het was de eerste keer dat wij ze live aan het werk zagen. Maar ze stonden duidelijk met een broek vol goesting hun gitaren te bevingeren en als er nog maar eens een dreunend salvo artrock (of hoe moeten we dat hier weer noemen?) de ether werd ingevuurd, voelden wij dat in onze broek. Slécht waren de mannen dus alleszins niet, en na een dag vol trips richting kosmische deed het deugd om met onze voetjes terug op de grond te worden gebracht.


Hoogtepunt

Weigeren wij aan te duiden. Muziek als die gepresenteerd door ‘Laika’ moet in één ruk, in één adem, in één gulzige slik worden binnengelaten. Náh!


Dieptepunt

Toen wij tijdens de set van William Basinski opeens ons bekertje lieten vallen, dat op de grond kletterde als was het een blok gewapend beton, en het publiek vervolgens uit zijn trance leek opgeschrikt. Sorry, mensen!


Quote

‘Spelen ze sebiet niks van Rihanna?’ Onze compagnon de route vond het na drie uur drones, synthesizers, loops, tapes, distortion en geluidsvervormingen welletjes geweest.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234