null Beeld

Review: Arno & the European Peace Collectif in CC Bolwerk (Vilvoorde)

Arno & the European Peace Collectif is in een paar culturele centra de grote seizoensopener. De eerste halte is Vilvoorde, een dikke tien kilometer bij Arno Hintjens' Brusselse appartement vandaan. Wij maakten Arno nooit eerder vanuit het pluche van een klapstoel mee. Maar da werkt wel.

Eind 2014. In het kader van de herdenking van het begin van de Groote Oorlog werd aan de westkust het grote geschut bovengehaald. John Cale kwam naar de Peace Village in Mesen, ondermeer voor een integrale opvoering van 'Paris 1919', die hij - als we (nq) mogen geloven - zo lek als een zeef schoot, om uit de ruïnes een nieuwe plaat te bouwen.

De Duitse eregasten waren eind vorig jaar Einstürzende Neubauten, die in Diksmuide in een loods van De Lijn optraden. Alleen al hun opener ‘Kriegsmaschinerie’. Lawaai. Herrie! En daarna nog meer lawaai en nog meer herrie! Blixa Bargeld zong niet. Hij zei niks. Hij hield pancartes omhoog. Heel veel pancartes. Daarop werd de oorlog zelf verbeeld, als een roestige machinerie die geduldig slaapt tot het weer tijd wordt om wakker te worden.

‘WAR DOES NOT BREAK OUT... AND IT IS NEVER CAUGHT OR CHAINED... IT MOVES... IT REGAINS ITS OLD STRENGTH FROM LONG-CIRCULATING LIES IN THE NAME OF RELIGION, NURSED BY POWERLESSNESS AND POVERTY, IT REASSEMBLES ITSELF FROM THE COLLECTED REMAINS OF HISTORICAL GARBAGE WORN OUT... WAR DOES NOT BREAK OUT. IT WAITS FOR A SINGULAR AND THOUSANDFOLD ‘HURRAAAAH!’

Ondertussen zijn we bijna een jaar verder, is de oorlog op steeds meer plaatsen nergens 'plots' uitgebroken, maar kunnen we in de krant elke dag een paar nieuwe hoera's horen roepen. Ook Arno zat vorig jaar in de Gone West-herdenking. Hij kwam naar Nieuwpoort met het European Peace Collectif, zijn vaste begeleidingsgroep met drie blazers erbij, en twee achtergrondzangeressen. Met hen stond hij gisteravond in CC Bolwerk in Vilvoorde.

De intro heet 'Ostend dub', echo's van mondharp en mondharmonica, daarboven drums en een T.C. Matic-gitaar, aan het eind meeuwen in de late avondzon boven onze mooiste kuststad. De echte opener is 'We want more': een bisnummerverzoek vooraan, maar ook één van de hoogtepunten uit de cd 'Future vintage'. Arno zingt: 'My heroes don't talk to me anymore / they said everything they had to say', het klinkt allemaal glashelder, er wordt in veel talen tot vier geteld, één keer is zelfs 'Eén twee drie vier / hoedje van papier' erbij. 'We zullen een ander liedje spelen voor jullie', zegt Arno, en het wordt 'Que pasa', een essential van de ūber-Belpopgroep T.C. Matic.

Het snerpende geluid van toen zal vandaag altijd een beetje dikbuikig klinken, maar heel knap hoe bassist Mirko Banovic, gitarist Filip Wauters en een boven veel verschillende toetsen postvattende Serge Feys het geluid van toen zo intact mogelijk krijgen.

'Laisse-moi danser' is heel wat anders: een wereld vol vileine blikken verbeeld in een donker, treiterig pianostuk, de zanger die er zich tussen stand houdt met de blues. Tot daar het aftasten. 'Vive ma liberté' zit in een te groot uitgevallen skajas, en is in deze versie niet onze favoriet, maar krijgt wel de handjes op mekaar, en brengt de verteller Arno naar boven.

Over vroeger, bijvoorbeeld: 'Ik zat toen op de dop, en ik deed geen kloten, maar ik was young and beautiful, en had de geur van yoghurt light en moedermelk. We leefden toen met ons gat in de boter, nu is het godverdomme heel wat anders.' En we zijn weer vertrokken, voor een prachtige, rauwe versie van 'Bye Bye Till The Next Time', voor 'The parrot brigade', 'Il est tombé du ciel' en 'Je ne veux pas être grand', voor de usual suspects 'Je veux nager', 'O La La La' (opnieuw ska, opnieuw niet helemaal ons ding) en 'Putain putain' (met in de outro het van Edwin Starr geleende 'War! / What is it good for? / Absolutely nothing / Say it again').

Voor een sobere vintage-bas en -gitaaruitvoering van 'Meet the freaks', hier het kaalste en oudst aandoende bluesmoment. Voor 'Watch Out Boy', onderstut door iets oosters uit een doosje. Voor 'Les yeux de ma mère', waarin Arno zich alleen op de piano laat begeleiden. Voor 'Die Lie' ook, en 'Whoop That Thing' en 'Show Of Live'.

Rats de volgorde vergeten, en natuurlijk ook geen flauw benul meer waar Arno steeds weer de vingers uitschudt, het colbertjasje open en dicht klapt en met z'n microfoonstatief bokst. Als het statief inklapt, krijgen we een grap over erecties, als hij zelf gaat zitten zegt hij tegen een zittend publiek 'Asseyez-vous, Zet u neer', elders confronteert Arno de Vilvoordenaren met hun voorkeur voor paardenvlees, en uiteraard zit in zijn verhalen ergens een madame verstopt.

Maar de mooiste momenten komen met blazers én zangeressen. In 'Lola, etc.' kringelen de backing vocals van Monique Harcum en Nina Babet naar boven, Arno vraagt om een gitaar, en die krijgt hij, en later vraagt hij om een fanfare, en die krijgt hij ook. Waarna heel de groep overneemt, en alle instrumenten heerlijk ruziën. De song wordt opgedragen aan zijn grootmoeder ('Een vrouw met kloten..., ik draag mijn kloten onder mijn ogen') en aan zijn tantes, die in Oostende ook niet onbesproken door het leven gingen. Arno vertelt dat hij voor hen in een Brusselse sexshop een kerstcadeau heeft gekocht waar ze heel blij mee waren: 'Ik keek in de vitrine en ik las 'Dildo en plastique, avec de pilles écologiques'.

Heel even wordt het in Vilvoorde echt oorlog en vrede. Einstürzende Neubauten zong vorig jaar Pete Seegers 'Where Have all the Flowers Gone' in het Engels, Arno kiest voor de Duitse versie die we ondermeer via Marlene Dietrich kennen. 'Sag mir wo die Blumen sind', dus, zo mooi dat het lijkt alsof het liedje niet alleen van Seeger en Dietrich is, maar ook van Hintjens.

Aan het eind krijgen we nog 'Les Filles du Bord de Mer', met een strofe in het Oostends. 'Ik doe graag onnozel, fuck 'em all, on est moche et on s'amuse', zegt Arno, en als ons zo overtuigend wordt gevraagd de handjes in de licht te steken, kunnen we moeilijk weigeren.

Net voor bisnummer 'Bathroom Singer' meldt Arno ons nog dat het morgen zondag is. De hele dag! Als wij vandaag de krant googlen, verschijnt 'Opvanglocatie in brand gestoken'. Tegelijk, de zondag is nog een paar uur autoloos, en daarna is het aperitieftijd. So fuck 'em all. Merci, Arno!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234