null Beeld

Review: Ash - Meltdown

Sorry hoor, Ash-fans out there, maar uw favoriete Noord-Ierse lawaaimakers zullen de aardbol niet uit zijn hengsels lichten, zullen geen lammen laten lopen en halen misschien niet eens ons eindejaarslijstje. Maar dat wil niet zeggen dat ze met 'Meltd...

Charlie Poel

Sorry hoor, Ash-fans out there, maar uw favoriete Noord-Ierse lawaaimakers zullen de aardbol niet uit zijn hengsels lichten, zullen geen lammen laten lopen en halen misschien niet eens ons eindejaarslijstje. Maar dat wil niet zeggen dat ze met 'Meltdown' geen bijzonder fijne brok lawijt hebben afgeleverd. Wel dus!

In deze heerlijke tijden, waarin men zijn appreciatie voor Black Sabbath, AC/DC, Clement Peerens en hun nakomelingen onbeschroomd mag outen - Graspop Gestel here we come! - is het goed vaststellen dat Ash met 'Meltdown' teruggekeerd is naar de harde muziek van hun debuut. De songs spátten eruit.

Neem nu de opener, tevens titelnummer, 'Meltdown': een beetje gekraak (een onwillige gitaarkabel?), het opendraaien van de versterkers, vervolgens bas & drums en ten slotte: De Aanval der Gitaren - krachtdadiger kan men een intro niet inzetten. Waarna kopman-gitarist-zanger Tim Wheeler aanpikt met de strofe 'Revolution, we're the solution/We're gonna take it to the overload/Rebel radical retribution/We're here to get what we are owed/I think my head, my head is gonna explode'. Kan het mooier? 'Het klinkt alsof het opgenomen werd op het zitje van een Harley Davidson die over de L.A.-freeway zoeft,' schreef iemand in een Engels periodiek. Wij kunnen geen Harley van een varkenseind onderscheiden, maar gelijk hééft die man. En als 'Meltdown' nu het enige hoogtepunt zou zijn, allà, maar van bijna dezelfde klasse zijn ook het meezingbare en zomerse 'Orpheus' ('That summer I did nothing/Just sleeping, thinking and hanging around'), 'Evil Eye', 'Clones', het geweldige 'Out of the Blue' (die gitaarmuur!), 'On a Wave' (de intro doet aan 'Won't Get Fooled Again' van The Who denken), 'Won't Be Saved' (mooie tweede stem van gitariste-pianiste Charlotte Hatherley) en 'Vampire Love' (met geschifte gitaarsolo). Denk aan het opwindendste van 'One By One' van de Foo Fighters (ze delen dezelfde producer, Nick Raskulinecz), de Britse flair voor het schrijven van lekkere popsongs, de punkpop van The Buzzcocks, de Smashing Pumpkins toen die nog smashing waren en natuurlijk Black Sabbath. 8 op 10 op het examen 'Fijne Songs'? Toch maar op het nominee-lijstje zetten voor het eindejaar!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234