null Beeld

Review: Audio Bullys - Generation

Lang leve Basement Jaxx! Maar in de categorie 'creatieve, expansieve opportunisten die zowel de underground als de mainstream willen veroveren' voelen de Jaxx de hete adem van de Audio Bullys in de nek. Audio Bullys ('geluidspesters' - bizarre naam, ...

Serge Simonart

Lang leve Basement Jaxx! Maar in de categorie 'creatieve, expansieve opportunisten die zowel de underground als de mainstream willen veroveren' voelen de Jaxx de hete adem van de Audio Bullys in de nek. Audio Bullys ('geluidspesters' - bizarre naam, eigenlijk) maken wat ik gemakshalve urban dance zal noemen, en behalve met Basement Jaxx hebben ze ook raakpunten met Chemical Brothers, house en hiphop.

Natuurlijk is het duo niet vrij van de gebruikelijke bullshit: de heren pretendeerden de koningen van de hooligan house te zijn maar komen in werkelijkheid uit Richmond, één van de duurste wijken van Londen, zeg maar van Europa. De Bullys zijn midnight vultures van het zuiverste water: voor hun dance-tracks plukken ze de karkassen van popklassiekers kaal. Eerder maakten ze al mash-ups van o.a. Leftfield met The Kinks en sampleden ze Elvis Costello en Joe Cocker, en op 'Back to Mine' mochten Squeeze, The Stranglers en The Prodigy de gaten dichten.


'Generation' is verfijnder en subtieler dan de opgefokte garage-noise-met-wat-hiphop-eromheen-gesponnen van hun debuut 'Ego War'. De opener lijkt eerst een opgepepte update van 'Bang Bang (My Baby Shot Me Down)' van Nancy Sinatra, tot de gecroonde intro op een groove geplakt wordt die met de sixties niets te maken heeft. Who cares: het wérkt. Op 'Keep on Moving' wordt een vergeten parel van Steely Dan gerestyled: 'Midnight Cruiser' versmelt naadloos met een slome groove die nog het meest herinnert aan de acid jazz van midden jaren negentig.

Op hun beste momenten zetten Tom Dinsdale en Simon Franks de concurrentie buitenspel, maar ze verliezen ook meer dan eens de pedalen. Middelmatige raps over jeugdtrauma's en gescheiden ouders worden verpakt in halfslachtige grooves. 'This Love' (met hulp van oudgediende Suggs) raakt nooit echt van de grond, 'I'm in Love' kan ik niet anders dan omschrijven als gezaag, en 'Struck by the Sound' lijkt de demo van een vaag ideetje: ik kan me niet van de indruk ontdoen dat deze tracks potenter geweest zouden zijn als het duo wat minder had geblowd. De Bullys lijken in hetzelfde bedje ziek als Fat Boy Slim: allebei brengen ze cd's uit met twee à drie mokerhamers van grooves, en een hoop overhaast ingeblikt vulsel.

Ik heb vijf mojito's op (dat noemen wij lunch), en wellicht is dat er één te veel om nog strikt objectief te zijn, maar what the hell: tof, zij het onevenwichtig plaatje.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234