Review: Automato - Automato

Aan de eregalerij van Bleekscheten in Hiphopland - zie ook: The Beastie Boys, Eminem, House of Pain, Beck of clouddead - willen wij met uw permissie graag Automato toevoegen: zes jonge snaken uit Manhattan, New York, die op hun titelloze debuut-cd in...

Aan de eregalerij van Bleekscheten in Hiphopland - zie ook: The Beastie Boys, Eminem, House of Pain, Beck of clouddead - willen wij met uw permissie graag Automato toevoegen: zes jonge snaken uit Manhattan, New York, die op hun titelloze debuut-cd in de weer zijn met onheilspellende samples, postpunkgitaren en melancholische pianoriedels. Het resultaat klinkt als een geredigeerde jamsessie tussen The Roots, !!! en de Youngblood Brass Band (net nadat hun instrumenten gestolen waren). Dat er knip- en plakwerk à la Dead Man Ray aan te pas is gekomen om de live-sessies van de groep tot een strak geheel om te toveren, is aan 'Automato' amper te horen: blijkbaar deed de studiogymnastiek van The DFA (Tim Goldsworthy en James Murphy van LCD Soundsystem) niet alleen wonderen voor het fantastische 'Echoes' van The Rapture.

De flow van zanger Jesse Levine mag dan al een tikje minder soepel zijn dan die van zijn grote voorbeelden, de angst en paranoia in zijn teksten klinken niet minder doorleefd: 'MTV generation / can't focus my attention / 'this life it isn't working / so I keep on searching' keelt hij in 'Focus', terwijl surfgitaren en oosterse klanken bijna verdrinken in eigen galm. Maar er mag ook gelachen worden, zoals in 'Cool Boots': 'All I ever wanted was truth / peace / harmony / and anti gravitational boots'. Het refrein van de aanstekelijke single 'The Single' (sinds enkele weken in de Arriba-lijst) leek ons aanvankelijk een dubieus statement over muzikale voorkeuren, maar we lopen het wél al een volle week te fluiten: 'If it ain't soul music / then it ain't my music'.

Ook 'Gold of Desert Kings' is het soort feelgood-hop dat we 's ochtends graag uit onze klokradio horen blèren, wat niet van 'Hollywood and Vine' gezegd kan worden: te weinig Soul Coughing, te veel r&b light - andersom ware beter geweest. In 'Capes Billowing' schuift Automato op in de richting van Air, pompende bassen en seventies-kitsch incluis. Levine en gitarist Ben Fries slagen er zelfs in 'You don't appreciate people till they die / then you wonder why they never smiled / when they were alive' te scanderen zonder zich belachelijk te maken, en ook als Levine in 'The Let Go' zijn jonggestorven moeder bejankt, verzandt hij niet in pathetiek: 'One time I thought I had grip and I thought I'd never let go / And then I let go'.

Automato: hun groepsnaam suckt even hard als die van Vanilla Ice, maar wat ons betreft hebben ze hun license to ill dubbel en dik verdiend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234