null Beeld

Review: Axelle Red - Face A/Face B

Pop is: seks. Verleiding. Lingerie. Chic. Kylie. Studio 54. Sade. Madonna. Andy Warhol. Bij Axelle Red is dat: de Kamasutra, maar dan op z'n Frans én meezingbaar.
Geheel van de plank waren wij al van 'Je me fâche', de single-annex-statement die de...

Pop is: seks. Verleiding. Lingerie. Chic. Kylie. Studio 54. Sade. Madonna. Andy Warhol. Bij Axelle Red is dat: de Kamasutra, maar dan op z'n Frans én meezingbaar.

Geheel van de plank waren wij al van 'Je me fâche', de single-annex-statement die de cd voorafging: strofen en parlant over een femme en panne, fabuleus geproducet, fabuleus gezongen, met een refrein waar je koud van wordt.

En dan hadden wij de hoesfoto's nog niet eens gezien!

Axelle Red kocht de afgelopen jaren een kind, ging op reis en ruimde heur huis op, zij het niet noodzakelijk in die volgorde: feit was dat ze een sabbatical hield, iets wat we na beluistering van deze cd elke muzikant kunnen aanraden. Ze was al goed, nu is ze nog beter.

Een Moby-on-speed-synth, een bas van Jay Jay en de gitaar van Nile Rodgers en daarbovenop een motherfucker van een melodie: tijdens de eerste minuut van openingsnummer 'Venez vers moi' vat Axelle op eenvoudige wijze twintig jaar popmuziek samen.

De hele cd klinkt trouwens als een feilloze Zwitserse koekoeksklok: net zoals Timbaland de muziek van Missy Elliott een vierde dimensie geeft, zijn Axelle Red en Al Stone (uit de posse van Jamiroquai) erin geslaagd simpele liederen smaakvol en subtiel op te tuigen als waren zij kerstbomen op Rockefeller Plaza in NY.

'Voilà tout ce qu'on peut faire' is vét: disco-violen, fluisterende backings en haast meer swing dan Sinatra, maar met een harde politieke tekst, opgedragen aan Carlo Giuliani, antiglobalist wiens hoofd eraf geslagen werd tijdens de top in Genua vorig jaar.

Ook op 'Vole' kreunt Fabienne een heerlijk eind weg: disco mét niveau, quoi.

'Blanche neige' is de eerste slow: een fantastisch lied vol jaloezie en bizarre blieps, verleidelijk en bevreemdend tegelijk.

Helemaal onvergetelijk is de pianoballade 'Toujours': had ik mijn traanklieren niet afgestaan aan Levenslijn, een doos Kleenex zou niet genoeg geweest zijn.

Temptations-violen geven het bekkensmerende 'Amants de minuit' dan weer iets onheilspellends: 't is dansen op de rand van de vulkaan, met alleen een tangaslipje aan.

De geest van Johnny Guitar Watson waart geheel kierewiet rond in 'Disco Grenouille', waarin op aanschouwelijke wijze duidelijk wordt gemaakt wat er zo fantastisch is aan goeie disco. Dit is Viagra voor de oren.

'Gloria' is Them op een Praga Khan-beat, ongeveer, en een gegarandeerde zomerhit van hier tot in Tokio.

Dit is perfect pop for now people, van een moeiteloze klasse die zowat Niemand haar al Ergens heeft voorgedaan.

En aan de intro van 'T'es ma maman' te horen, waarop de kleine Jannelle Red het beste van zichzelf én een volle pamper geeft, is de opvolging al verzekerd.

Red is fab.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234