null Beeld

Review: Babyshambles (AB)

Verliefd, verloofd, gearresteerd, gestorven: er was een tijd dat Pete Doherty het lievelingsvoer was van roddel- en andere gespecialiseerde bladen. Een nummer van 'm opnoemen konden slechts weinigen, het aantal gram waarmee hij nu weer betrapt was op het vliegveld kende iederéén vanbuiten.

Die tijd van vette krantenkoppen lijkt nu gelukkig weer voorbij. Niet dat Pete van de pepmiddeltjes af is - ben je gek - maar hij heeft één ding geleerd: hoe niet meer in de kijker te lopen. Hij verkaste naar Parijs en wierp zich weer op wat telde: de muziek. Het bewijs heet 'Sequel to the Prequel', de Babyshambles-plaat waarvan niemand nog had durven hopen dat die er ooit zou komen. Het gekke: het is nog een góéie plaat ook.

'Ja, 't is een wrak. Maar wát voor een wrak.'

Gelukkig ook voorbij: de tijd dat Doherty liever verstek gaf voor z'n eigen liveshows dan te komen opdagen (het beste excuus had hij toen hij op het laatste nippertje Werchter afzegde in 2008 omdat - ahum - 'z'n kat moest bevallen'). Zo kwam het dat om stipt negen uur een bleke, pafferige Pete Doherty het podium van de AB op kwam struinen. Hij wás er. En nog op tijd ook. Was hij nuchter? Sta ons toe u bij die vraag even in het gezicht uit te lachen. Maar hij wás er.

En dat zouden we geweten hebben. Aftrappen deden Doherty en de rest van zijn Shambles met 'Delivery', goudhaantje van 'Shotter's Nation'. Het groot geschut voorop, en met effect. Wat volgde waren verdienstelijke versies van 'Nothing Comes to Nothing' en 'Seven Shades' van 'Sequel to the Prequel'. Drie nummers ver, en nog geen al te grote brokken te bespeuren op het podium. 'Zonde', leek ol' Pete te denken, waarop hij zijn gitaar dumpte en zich face first in het publiek keilde. Het zou niet zijn laatste duik worden.

Meteen ook het einde van het 'normale' deel van de avond, vanaf dan zouden setlists immers niets meer dan richtlijnen vormen, zouden sigaretten en drank overvloedig gedeeld worden met het publiek - in glazen én in wildgeschonken scheuten - en zou het podium evenzeer toebehoren aan de band als aan iedereen die daar zin en de nodige portie lef voor had. De scheefgeslagen reggae van 'I Wish' bleek een ongeleid projectiel met een choreografie die volgens Pete, fervent aanhanger van de chaostheorie, vooral uit wild molenwieken bestond, en in 'Fall From Grace' moest u als publiek vooral moeite doen om geen microfoonstatieven tegen de smoel te krijgen.

De bedoelde en onbedoelde tempowisselingen en experimentjes vlogen door de zaal, de technische problemen stapelden zich op - vooral de microfoon kreeg het zwaar te verduren in de zweterige handjes van Doherty. Maar iets zegt ons dat een groot deel van het publiek net teléúrgesteld zou zijn mocht het daar op het podium geen zooitje geworden zijn. En eerlijk? Wij tekenden ook geen bezwaar aan toen we geen woord verstonden van wat er gebrald werd in 'Killamangiro', of toen de chaos van 'Pipedown' ons voor de keuze stelde: erin opgaan of erdoor opgeslokt worden.

En ja, we hebben het hier opvallend weinig over de rest van de band. Maar wat maalt dat ook als die slechts figuranten zijn in Pete Doherty's Grote Schimmenspel? Het slotakkoord, een triomfantelijk meegebruld 'Fuck Forever', vatte de boel samen: Pete in het publiek, gitarist Mick Whitnall in het publiek - al leek dat niet helemaal vrijwillig - en het publiek op het randje van euforisch. Babyshambles balanceerde de hele avond op het randje, en hing er soms zelfs gewoon over, maar veerde altijd weer terug. We zijn er zeker van nu: Pete Doherty heeft een bungeekoord uit de reet hangen.

Ja, 't is een wrak. Maar wát voor een wrak.


Het moment

Een van de pot gerukt 'Fuck Forever', waarbij Doherty zijn roadie annex lijfwacht, die al de hele avond voor lul werd gezet door ongrijpbare stagedivers uit het publiek, zelf het publiek induwde toen die crowdsurfende jongelui wilde vermanen. Tot groot gejuich van iedereen aanwezig, natuurlijk.


Het publiek

Deelde gezellig in de roes, zwalpte lustig mee, dronk wanneer Doherty dat deed en keelde de teksten luid mee wanneer hij dat níét deed. Iedereen Pete!


Quote

'Hebben jullie nu eigenlijk al een regering?' - Nu wel, Pete. Maar vraag het ons binnen een paar maanden nog eens.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234