null Beeld

Review: Bad Religion en Against Me (AB en De Klinker in Aarschot)

Kwatongen beweren weleens dat punk dood is. Types die dat zeggen, genieten er ook van om aan onschuldige vijfjarigen te verkondigen dat de Sint niet bestaat. Kortom: 't zijn verzuurde pretbedervers. Niets van dit alles, afgelopen weekend in de AB en De Klinker.


Bad Religion, 31/5 (AB, Brussel)

Eind jaren 90 al tot de veteranen van de punk gerekend worden en vijftien jaar later nog steeds de AB (bijna) vol krijgen: Bad Religion doet het. En wel zo dat het voor recensenten naarstig zoeken is naar de overtreffende trap van ‘waardig, doch stevig keet schoppend ouder worden’.

Ik word al gek als ik in de supermarkt tussen twaalf soorten tandpasta moet kiezen, maar Bad Religion slaagde er wonderwel in om een setlist op te stellen met nummers uit haast zestien (!) langspelers. Fascinerend om te zien hoe iedereen in het publiek loos ging op zijn/haar favoriete nummers, die vaak leken te verschillen van de lievelingen van zijn/haar buur. Dat had waarschijnlijk te maken met het feit dat het publiek zo divers was dat u - technisch gesproken dan toch - achtereenvolgens mijn vader, lief, toyboy als zoon had kunnen zijn.

Hoewel het in het begin van de set klonk alsof de band vanuit een blikken doos stond te spelen, waren de beginakkoorden van ‘Fuck You’ een prima gelegenheid om een eerste keer loos te gaan in de moshpit. Vervolgen met de eerste drie songs van 'The Process of Belief' bleek ook een meesterzet.

Inhoudelijk varieerde Bad Religion tussen gewetenschoppende woedeaanvallen (‘Can’t Stop It’), in vitriool gedrenkt cynisme (‘I Want to Conquer the World’) of een simpel ‘ge kunt allemaal mijn kloten kussen’ (‘Fuck You). Groepsmenner Graffin en zijn herkenbare stemgeluid bleven heer en meester, en met een paar welgemikte ‘Go!’s’ dreef hij de band tot het uiterste.

Het tempo was verschroeiend: 31 nummers op nog geen anderhalf uur (niks minder dan naar verafgoding overhellend respect voor drummer Brooks Wackerman). De momenten waarop de AB als één kolkende massa de befaamde oozin’ aahs van de band meebrulde, waren dan ook legio. De twee seconden tussen het dreigende ‘Overture’ en het alles verbrijzelende ‘Sinister Rouge’ hadden meer spanning en opwinding in zich dan, ik zeg maar wat, vier uur aanschuiven voor een verrassingsconcert van Prince.

Minpuntje? Welaan dan: eentje. Bad Religion verbaast me allang niet meer - of ze moesten volgend jaar met een gospelplaat met Mandarijnse hiphopinvloeden op de proppen komen. Ook live zijn ze enigszins voorspelbaar: de setlist was door zijn hoog ‘voor elk wat wils’-gehalte eerder risicoloos en we hoorden de songs zoals we ze al jaar en dag kennen. Maar houvast bieden en elke keer opnieuw bevestigen, zeker mét de verbeten energie van vanavond, is in tijden van verandering ook lang niet slecht.


Against Me, 1/6 (De Klinker, Aarschot)

‘Wat de AB kan, kunnen wij ook!’ moeten ze bij HeartBreakTunes gedacht hebben, en ze pootten Against Me! neer in Aarschot. Het verschil met de grijsaards van zaterdag was dat Against Me! door de jaren heen wél stevig geëvolueerd is. In de enigszins naar schimmel ruikende wandelgangen ging het van ‘anarchisten met cultstatus’ over ‘sell-outs’ tot ‘die band met de getransformeerde vent’.

Lang verhaal kort: zangeres Laura Jane Grace, the artist formerly known as Tom Gabel, kwam in 2012 uit de kast als transgender. Beluister de laatste plaat, ‘Transgender Dysphoria Blues’, en u zult horen wat voor donkere emoties en lamlendige ervaringen dat met zich meebrengt. We kunnen het bezwaarlijk iemand aanraden.

Veel fans vreesden dat samen met Tom Gabel ook z'n robuuste stem teloor zou gaan, maar daar is gelukkig geen sprake van. Ik zou zelfs zeggen: 'Wat een stem!' Wat een présence, ook. Grace zoog alle aandacht naar zich toe, en het was in ‘Turn Those Clapping Hands into Angry Balled Fists’ dat ze het toppunt van haar kunnen toonde: een loepzuivere start ontaardde gaandeweg in woedend (móói woedend) geschreeuw.

De eerste bekertjes vlogen door de lucht tijdens ‘Walking Is Still Honest’, een protestsong van heb ik jou daar, die live iets minder weerhaakjes bleek te hebben dan op plaat; de eerste handen gingen op elkaar bij ‘Unconditional Love’, niet het meest hoopgevende liefdeslied; en de eerste crowdsurfer liet zich op handen dragen bij ‘True Trans Soul Rebel’, waarin een universele eenzaamheid doorschemerde. Schattig: een halfuur ver in de set en de dankbare glimlach en het zichtbare genot waren niet meer van heur gezicht weg te branden.

Hoewel hun zes platen erg van elkaar verschillen (van ruwe Joe Strummer-punk met folkinvloeden tot gepolijste rock-’n-roll), werd er geen enkele over het hoofd gezien. Wel jammer dat enkele nummers, vooral de oudere, een gewijzigd arrangement hadden meegekregen. Properder, gemakkelijker, gladder. Daardoor begon alles wel sterk op elkaar te lijken en verslapte de aandacht enigszins na twee derde van de show. Niks dat een bisronde met het verschroeiende ‘Pints of Guinness Make You Strong’ niet meer kon rechttrekken.

Hét moment? Een paar honderd mensen die tijdens ‘I Was a Teenage Anarchist’ de woorden ‘Do you remember? When you were young and you wanted to set the world on fire?’ meeschreeuwden. Kan al snel als meelijwekkend of verbitterd gecatalogiseerd worden. Niet gisteren in De Klinker. Het was een anthem: over veranderende idealen, over veranderende persoonlijkheden. Maar vooral: het was samen, het was intiem. En er werden blikken van unanieme verstandhouding uitgewisseld.

En als u mij nu wil excuseren, ik moet dringend iets in de fik gaan steken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234