Review: Band of Horses op Rock Werchter 2013 (Main Stage)

Band of Horses: nummers van talmende indie tot ratelende americana, maar telkens overgoten met een emmer hartzeer. Kan uw tere zieltje dát nog wel aan op een zonovergoten zondagmiddag?

Een geinig grijnzende Ben Bridwell, duidelijk blij dat hij uit zijn container werd gelost, trapte af met 'Is There a Ghost': eerst kalm kabbelend, dan heerlijk uit elkaar barsend in stevig gitaargeweld. De man beschikt over het soort engelenstem met uithalen die erin slagen oude wonden keer op keer moeiteloos open te rijten maar meteen erna ook zachtjes te zalven.

Opvallend weinig nummers van de laatste twee platen passeerden de revue, en daar waren wij (en u, geef het maar toe) niet rouwig om. Songs als 'The Great Salt Lake' en 'The First Song' blijven na 28 luisterbeurten nog steeds aan je ribben kleven. We geloofden Ben wanneer hij het klagelijke 'No one's gonna love you' door de boxen joeg, een op zich erg jammerlijke gewaarwording. Die oudere nummers blijven live ook nog altijd hun werk te doen, namelijk: iedereen met verstomming slagen.

En beetje te hard zelfs. U leek moeite te hebben om er de aandacht bij te houden. Nu, na de zoveelste fysieke confrontatie met de zoveelste okselvijverende medemens kunnen we het u eigenlijk niet kwalijk nemen dat uw gedachten al eens durven wegdwarrelen naar een frisse douche bijvoorbeeld. De mannen deden nochtans moeite om u bij de les te houden. De luttele twee nummers van de nieuwe plaat 'Knock Knock' en 'Electric Music' probeerden u met boogie pianoriedels en vuile gitaren aan het dansen te krijgen.

Het mocht niet baten. Wij leggen alvast de verantwoordelijkheid bij de heer Schuermans zelve: Band of Horses hoort niet op de main stage. Zeker niet als als het grootste deel van het eerste vak al ingepalmd wordt door teenagers in zwarte hoodies, hunkerend naar '30 Seconds to Mars'.


Het moment

'The Funeral' is al van bij 't verschijnen van de eerste plaat dé hoogvlieger die scoort op elke liveshow. En dat was nu niet anders. Kippenvel (dat miniscuul gitaargepingel met die fluwelen stem) dat naadloos overgaat in ongebreidelde euforie: ja, graag.


Het publiek

Eén iemand vond het nog niet warm genoeg en besloot op te draven met een latex paardenkop op z'n kanis. Gelukkig was er meer dan drie man opgedaagd, anders hadden we onze eed - we gingen geen paardenmopjes maken - moeten breken.


Quote

"My friend Trevor's gonna join in for the next song. TREVOR HAS A BABY!", zanger Ben Bridwell alsof het om een alienkind met 8 tentakels ging.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234