null Beeld

Review: Beck - Sea Change

Goed nieuws: iemand heeft Beck gedumpt. Geen idee of het nu z'n vaste vriendin of onze favoriete shopliftster Winona Ryder was, maar wat vaststaat, is dat Beck met 'Sea Change' een groots break-up album gemaakt heeft. Een sea change betekent zoveel a...

Goed nieuws: iemand heeft Beck gedumpt. Geen idee of het nu z'n vaste vriendin of onze favoriete shopliftster Winona Ryder was, maar wat vaststaat, is dat Beck met 'Sea Change' een groots break-up album gemaakt heeft. Een sea change betekent zoveel als een volledige ommekeer, maar dan positief: je wordt iets nieuws, iets completers. Beck heeft de blanke, folky Prince in zichzelf aan de deur gezet, en alle ironie uit zijn koninkrijk verbannen.

'Paper Tiger' klinkt très Gainsbourg, ten tijde van 'Histoire de Melody Nelson': dezelfde dominante baslijnen en rijke orchestraties (enkele van de hand van Becks vader) en vooral Becks eigen, monotone drone van een stem: 'There's one road to the truth/there's one road back to civilisation/but there's no road back to you'. Het is muzikaal machtsvertoon, waar een volstrekt broken-hearted Beck achter schuilgaat.

Op 'Guess I'm Doing Fine', een klaaglijke countrysong, wordt Beck even een hedendaagse Hank Williams: 'It's only lies that I'm livin'/it's only tears that I'm cryin'/It's only you that I'm losin'/I guess I'm doin' fine', zingt hij, zonder ook maar een zweem van ironie.

'Lonesome Tears' is meer Beck à la francaise, en had op de laatste van Air kunnen staan - waar Beck niet toevallig ook een song of twee voor leverde. De fantastische Jason Falkner, losvast groepslid van Air, mag in het koortje zingen en elektrische gitaar spelen.

Een mens moet vanalles in huis hebben. Vrienden met een gebroken hart gaven wij vroeger ter verstrooiing steevast 'Forever Blue', van Chris Isaak mee - een rockabilly-monument for the dumped. We kregen de plaat altijd terug met dezelfde vraag: 'Hoe wist die man zo goed wat ik voelde?' Wel, 'Lost Cause', het weergaloze Nummer Vijf op Becks 'Sea Change' heeft iets van Chris Isaak - het wordt aangedreven door een even trieste als catchy gitaar, bijvoorbeeld. De adembenemende productie is in handen van de man die ze bij Radiohead het zesde groepslid noemen: Nigel Godrich. Vrienden en vriendinnen, blijf nog even samen: we zijn in het geheel nog niet klaar om u ons exemplaar van 'Sea Change' mee te geven.

En zo staan er nog wel een paar highlights op deze plaat. 'Round the Bend', bijvoorbeeld: een bizar nummer dat heel erg doet denken aan 'River Man' van Nick Drake en dat absoluut nergens heen gaat, maar dan wel op een wonderlijk gracieuze manier.

We jagen u niet graag op kosten, maar het dient gezegd te worden: Beck heeft met 'Sea Change' uitstekend werk afgeleverd, een plaat om 'bonjour tristesse' tegen te zeggen, en wat ons betreft de beste uit z'n carrière. Maar wees gewaarschuwd: een mens wordt er niet vrolijker van.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234