null Beeld

Review: Beck (Vorst Nationaal)

Beck, back in business en voor het eerst in zes jaar in ons land, zorgde voor een jukebox-feest, met als hoogtepunt de perfecte moord op de landerigheid.

Bart Vanegeren

Waarom zoekt Beck vrienden bij Scientology? Waarom maakt hij dezelfde plaat twee keer, ze eerst ‘Sea Change’ en twaalf jaar later ‘Morning Phase’ noemend? Waarom hypothekeert hij weleens optredens, door te veel te vertrouwen op zijn songs en ze akoestisch te laten wegwaaien of ze juist te weinig te vertrouwen en te fnuiken in een scenografie met godbetert marionetten? Het antwoord op alle vragen is van een ontroerende eenvoud: omdat het kan. Sinds hij precies twintig jaar geleden de toevalstreffer ‘Loser’ scoorde, doet Beck zorgeloos zijn zin, gedwee gevolg gevend aan de wispelturigheid van de Muze en de stand zijner pet.

‘t Was dus even afwachten hoe de pet van de Muze zou staan, zes jaar na Becks laatste passage in ons land, in een niet bepaald volgepakt Vorst. De duidelijkheid dienend trapte Beck tegelijk af én de duivel op zijn staart: een gitaarsnaar werd vakkundig mismeesterd, ‘Devil’s Haircut’ rolde overdonderend de zaal in, de boodschap ‘Rock ‘n’ roll, know what I’m saying’ bleef hangen. Onmiddellijk volgden ‘Black Tambourine’, waarin Becks zwart-witte gitaar de hoofdrol speelde, ‘Loser’, met de zanger mennend als een winnaar, en ‘The New Pollution’, onverwoestbaar als de oude pollutie. We zouden vanavond dus Jukebox Beck krijgen, met het bekendste uit de twintig jaar omspannende catalogus - gearrangeerd voor een zeskoppige begeleidingsgroep op maat van grote zalen. Er valt minder opzwepend entertainment te bedenken.

Een stuwend ‘Gamma Ray’ en een heerlijk ‘Hell Yes’ liepen in de armen ‘Think I’m in Love’, met tussen twee strofes in een vluggertje met ‘I feel Love’ van Donna Summer. Intussen op het grote achtergrondscherm: opspattende verfvreugde, veelkleurig geluk in slowmotion. ‘Blue Moon’ en ‘Lost Cause’ klonken vrolijker en minder wanhopig slepend dan hun studioversies, weemoed leek zich minder te lenen voor een jubebox-feest. Tot een indrukwekkende graai uit ‘Morning Phase’ voor een beklijvend rustpunt in de set zorgde: ‘Unforgiven’ en ‘Heart is a Drum’ ademden verlatenheid, ‘Wave’ was het hoogtepunt van de avond. Beck schreeuwde het uit van de eenzaamheid, tegen een geluidsmuur verraderlijk zacht als de wand van een gecapitonneerde kamer.

Na het kippenvel het haantjesgedrag: een met Las Vegas flirtende ‘Girl’ luidde de grote finale in, met het meest verrassende nummer uit de set, ‘Timebomb’ - of hoe ritme tegelijk kan dreigen en fuiven -, en de memorabele afsluiter ‘E-Pro’: een volksfeest van een song in een arrangement voor grootse momenten, uitlopend in een orgie van elkaar virulent het hof makende gitaren. Aan het eind lag de groep op het podium, languit, en hing het publiek in de touwen, uitgeteld.

De jukebox spuwde nog drie bissen: ‘Sexx Laws’ was strakker dan (gecensureerd door de zedenpolitie), geestverruimender dan (in beslag genomen door de drugsbrigade) en taboelozer dan (in de ban geslagen door de kerk), ‘Debra’ een pretpark voor falsetstem. In ‘Where It’s At’ maakte iets meer dan two turntables and a microphone de dienst uit: de groep werd aangevuld door gasttrompettist Jon Birdsong, die ooit tourde met Beck maar dankzij de liefde intussen tien jaar in ons land woont. Daar kwamen solo’s van, gedol met ‘Da Ya Think I’m Sexy’ en ‘Miss you’, een dolgedraaid publiek en een handvol vragen. Waarom was Beck zes jaar weggebleven? Waarom klust Fellaini bij als bassist? Waarom vergaten Beck, Fellaini en de zijnen ‘One Foot in the Grave’, ‘Modern Guilt’ en ‘Nausea’? Omdat het kan, dus.


Het moment

Het ontsporende ‘E-Pro’. Tijdens de uitdovende feedback zoomde Beck het podium af met politielint. De crimescene van de perfecte moord op de landerigheid.


Quote

‘Thanks for remembering us.’

Beck voelt zich schuldig omdat hij ons land zes jaar links heeft laten liggen.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234