null Beeld

Review: Ben Harper - The Will To Live

Mocht Ben Harper zich vandaag nog een indrukwekkend stel dreadlocks laten zetten, op hippe Beverly Hills-party's af en toe een paar felbegeerde vrouwspersonen als Lisa Bonet en Vanessa Paradis binnendoen en een portret van Martin Luther King op zijn ...

Marc Van Springel

Mocht Ben Harper zich vandaag nog een indrukwekkend stel dreadlocks laten zetten, op hippe Beverly Hills-party's af en toe een paar felbegeerde vrouwspersonen als Lisa Bonet en Vanessa Paradis binnendoen en een portret van Martin Luther King op zijn linker- en één van Robert Johnson op zijn rechterschouderblad laten tatoeëren, én mocht de mensheid morgen plots collectief van een geut méér smaak getuigen, dan was hij binnen de kortste keren een be­roemdheid, speelde hij overal voor duizenden uitzinnige fans, knikkerde hij met de regelmaat van een klok de concurrentie uit de hitlijsten en sprak hij - in elk neusgat een smeulend wierookstokje - getormenteerde hippie bollocks van 's morgens tot 's avonds.

Maar omdat Harper zo'n mens is. voor wie muziek niet zomaar een snel verwaaiende trilling in de lucht is, maar een kracht van levensbelang, een noodzakelijk middel om - als de nood hoog is - hoofd en ziel weer een beetje op orde te krijgen, een houvast wanneer de blauwe sirenes het in zijn thuisstad Los Angeles weer eens op een onheilspellend gillen zet­ten, daarom dus blijft hij gewoon Ben Harper: een zeer begaafd songschrijver en strijder-voor-de-goeie-zaak, een ook onder de huid door en door zwarte muzikant die, wellicht vanuit een soort ereschuld, hard zijn best doet om de nalatenschap van erfvaderen als Jimi Hendrix, Bob Marley en Sam Cooke levend te houden. Los daarvan is Harper een ronduit ver­bluffend gitarist, een gitaarheld van het goeie soort, namelijk één die niet van het gitaarheldendom wil weten, één die virtuositeit niet met notenneukerij verwart (zie ook: zijn melkbleke tegenhanger Billy Corgan), maar wie hem ooit live, lap slide op één van zijn Weissenborns (een holle, meer dan zestig jaar geleden handgemaakte reeks gitaren met een unieke klank), op verschroeiende wij­ze 'Voodoo chile' hoorde spelen, weet wel beter. Over zijn nieuwe cd 'The will to live' (na 'Welcome to the cruel world' en 'Fight for your mind' weer zo'n slogan die je je gespraypaint op een grijze buitenmuur in LA of een getto naar keuze kan voorstellen) kunnen we even enthou­siast zijn als over zijn vorige platen: luister naar zeer mooie, intimistische, op zijn Mississippi's broeierige songs als 'Widow of a living man' en 'Ashes' (zo had Eric Clapton op zijn Unplugged geklonken, mocht hij jonger, zwarter en minder rijk geweest zijn) en weet u met een forse snok teruggeslingerd naar the crossroads waar het allemaal - ja de Spice Girls en Steve Vai inbegrepen - begon. Laat u overweldigen door de als een pofadder door laag gras kronkelende gita­ren in prachtsongs als 'Faded' of 'Roses from my friends' en stel net als wij goedkeurend vast dat Harper-kennersgelul als 'Heel aardig gedaan weer, maar hij trappelt muzikaal wat ter plaatse' bij voorbaat de kop indrukkend - zijn spectrum met dam­pende reggae ('Jah man') en pik­zwarte funk ('Mama's trippin') heeft uitgebreid en dat het titelnummer waarlijk een juweel van een song is. Eén pijnpunt: minder interessant wordt Harper wanneer hij zijn witte missionariskleed aantrekt en ons ervan tracht te overtuigen dat de wereld nog te redden valt, als we er allemaal maar hard genoeg in geloven, zonder uit­zondering netjes voorrang van rechts geven en af en toe een gebedje in de richting van de Moedermaagd Maria schieten, waar die zich bij dit weer ook moge bevinden. Een gedachte die ook onze geest wel eens heeft gekruist, maar toen hadden The Bee Gees - ook tot grote vreugde van het integrale hondenbestand - net aangekondigd dat ze wegens een sterfgeval in de fa­milie nooit nog een plaat zouden op­nemen. Sinds een halfjaar zijn wij wat dat betreft weer een illusie armer.

Sha-na

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234