null Beeld

Review: Ben l'Oncle Soul op Couleur Café

Soulmuziek komt in verschillende vormen. Er is die soort die bijvoorbeeld Erykah Badu twee avonden eerder nog mocht uitademen, met kanjers van weerhaken die erop uit zijn stukken uit tere zieltjes te trekken, en er is de meer gepolijste soort die Ben L’Oncle Soul zondagavond bracht. Die laatste gaat er dan wel iets vlotter in, maar als we mogen kiezen nemen we toch liever die eerste. Teer als we zijn.

Tom Raes


Op de planken

Ben l’Oncle Soul raakte een paar jaar geleden bekend door populaire nummers ongevraagd in een soort van soul-jasje te hijsen. Kregen zo een glimmende vest aangetrokken: klassiekers als Seven Nation Army van The White Stripes - een populair slachtoffer voor allerhande soorten cover-ongein – en Crazy van Gnarls Barkley. Het resultaat sloeg aan in thuisland Frankrijk, en in 2010 kwam hij met zijn eerste langspeler gevuld met eigen composities.

Van die eigen composities kregen we het eerlijk gezegd niet bepaald warm die kille zondagavond, al werden we er ook niet kouder van. Uncle Ben brengt namelijk soul die vooral goed in de oren moet liggen. Proper, afgeborsteld en glad, dus. Af en toe zelfs iets te glad, merkten we toen de nummers maar al te vlotjes van ons af gleden.

Wij zijn van mening dat de oer-riff die Seven Nation Army heet, te veel gecoverd wordt. Maar als we absoluut toch een versie zouden moeten uitkiezen die niét van de hand van Jack White is, dan heeft die van Ben l’Oncle Soul misschien wel kans. Dat wil zeggen: ze deed ons niet meteen met de ogen rollen, wat niet gezegd kan worden van vrijwel elke andere cover van het nummer. Bens cover van Crazy, daarentegen, deed de ogen dan wel weer gevaarlijk ver richting hemel slaan.

Nu, de muziek van Ben l’Oncle Soul is op zich wel goed gebracht. De man heeft een stem die ergens op slaat, en zijn muzikanten waren zondagavond wel op niveau. Alleen: het liet ons niets voelen. En laat dat nu net de essentie zijn van soulmuziek. Het was allemaal zo onschuldig, zo smetteloos. Terwijl wij onze soul graag gebruikt en misbruikt hebben. Samengevat: deze soul ontbrak… wel, ja: soul.


Het publiek

Vooral vrouwen van een zekere leeftijd en bakvissen leken wel iets te zien in beste Ben. De eerste groep zag er wellicht een ideale schoonzoon in, de tweede wellicht iets heel anders.


Hoogte- en dieptepunt

Het moment waarop de gitarist in een lang opgebouwde solo uitbrak, alleen maar om op de moment suprême gesaboteerd te worden door zijn defecte gitaarkabel. Een allesoverstemmend gezoem en gekraak tot gevolg. Hoogte- of laagtepunt? Geen idee, maar het bleef ons langer bij dan de nummers zelf.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234