Review: Bettye Lavette - I've Got My Own Hell to Raise


Bettye LaVette is geen piepkuiken meer: de blues- en soulchanteuse draait al veertig jaar mee, zij het in de luwte. Niet dat haar zangkwaliteiten iets te wensen over zouden laten: toen ze negentien was, zette een manager Bettye ertoe aan urenlang n...


Bettye LaVette is geen piepkuiken meer: de blues- en soulchanteuse draait al veertig jaar mee, zij het in de luwte. Niet dat haar zangkwaliteiten iets te wensen over zouden laten: toen ze negentien was, zette een manager Bettye ertoe aan urenlang naar uitmuntende songvertolkers als Frank Sinatra en Sarah Vaughan te luisteren, en zo wist ze haar stem, timbre en frasering te perfectioneren. Aan songs schrijven heeft ze zich echter nooit gewaagd ('If you write a story, I can make it a stronger story. But I rarely think of a story I ever want to write myself'), en ook haar nieuwste cd is er weer eentje vol covers.

Hoewel het hier zonder uitzondering nummers van vrouwelijke songwriters betreft, gaan de verhalen op 'I've Got My Own Hell to Raise' níét over pijnlijke maandstonden of hardnekkige cellulitis: daar hebben we Alanis Morissette al voor. LaVette bezingt de slagen die het Lot & de Mannen haar hebben toegebracht (in het snerende 'How Am I Different', van de hand van Aimee Mann: 'One more question before I pack? When you fuck it up later do I get my money back?'), en dat met een wijsheid die komt met de jaren (hopen wij tenminste) en een schuurpapieren stem die al meermaals moord en brand geschreeuwd heeft.


Alt-country singer-songwriter en producer Joe Henry, die eerder ook al Solomon Burke relanceerde met 'Don't Give Up on Me', deed waar hij het best in is: een exquise maar no-nonsense band samenstellen (met Lisa Coleman van wijlen Wendy & Lisa) en zich voor het overige in stilte bezighouden. Want mevrouw LaVette weet zélf wel waar ze met de songs heen wil, dank u zeer: naar verluidt zei ze tegen de drummer 'dat hij haar kontgewiebel maar in de gaten moest houden om in het ritme te blijven'. Het resultaat is een franjeloze maar accurate begeleiding, met hier en daar een accent dat de zang benadrukt: een vette twang-gitaar op 'Joy' van Lucinda Williams en 'On the Surface' van Roseanne Cash of een pompende bas op 'Little Sparrow' van Dolly Parton. Samen met de ingetogen smeekbede 'Just Say So', Fiona Apples 'Sleep to Dream' en 'How Am I Different' telden wij zo vlotjes zes hoogtepunten bij mekaar. Zés! Tel daar nog eens vier gewoon goeie songs bij, en Bettye LaVette haalt met de vingers in de neus een cum laude. En u?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234