Review: Beyoncé (Sportpaleis)

Mrs. Carter heeft alles: dat verrukkelijk langbenig lichaam, die vettige maar o zo aanstekelijke grijns en die honingzoete stem. Rest ons de vraag: is er een creatie van God perfecter dan Beyoncé? Overbodige vraag.

Dat het een avond van Goede Seks ging worden, was al duidelijk aan het voorspel. Er was de massahysterie in het metrostation van het Sportpaleis, enkele uren voor Beyoncé van wal zou steken met 'Run The World (Girls)'. En het gerucht dat haar echtgenoot Jay-Z in Antwerpen zou zijn, liet duizenden schaamlippen dansen nog voor er een noot te horen was.

'Is er een creatie van God perfecter dan Beyoncé? Overbodige vraag.'

Maar massale euforie is, in dit geval, slechts een voetnoot. Het gaat 'm om een spectaculaire show, en die weet de Amerikaanse als geen ander in elkaar te timmeren. Zo schreef het uitzinnige 'Flawless' in brailleschrift een geheime boodschap in het aanwezige kippenvel: 'Ik, en niemand anders, heers over de popmuziek. Met vriendelijke groet, Queen Bee.'

Meteen daarna volgde een spoedcursus afbraakwerken, met een glansrol voor 'Get Me Bodied', 'Baby Boy' en 'Diva'. In tien minuten keerde Beyoncé de achttienduizend aanwezigen binnenstebuiten, en joeg ze Clouseau en Regi Penxten met haar geniale choreografieën zodanig de stuipen op het lijf dat ze hun Sportpaleislidkaart spontaan inleverden aan de receptie.

Geen grootheidswaanzin zonder een indrukwekkend decor en de nodige kostuumwissels, dus verdween Mrs. Carter regelmatig in de coulissen. Zonde van de - eerlijk is eerlijk: saaie - intermezzo's? Misschien wel, maar het gaf ons wel de nodige ademruimte. 'Naughty Boy' volgde na zo'n pauze, 'Blow' funkte à la Pharell. En ere wie ere toekomt: zonder de dansers (straf!) en elfkoppige all-girl band (straffer!) was het andere koek geweest.

Dat de aanval de beste verdediging is, zegt men. En als Marc Wilmots iets zegt, luistert Bey. 'Partition' bladerde in ijltempo door de Kamasutra, 'Drunk In Love' (zónder Jay-Z - teleurstellend) plaatste een zoveelste orgelpunt, en 'Why Don't You Love Me' was het weerzien van een oude minnares. Het waren stuk voor stuk songs die in het teken stonden van de tweede letter van het alfabet: de b van Beyoncé, briljant, beestig en buitengewoon.

En dan moesten 'Irreplaceable' en 'Love On Top', de karaokemomenten, nog komen. Daarna ging het echter snel, té snel: Yoncé schoot een flard 'Crazy In Love' en 'Single Ladies (Put A Ring On It)' uit haar keel, maar vergat onderweg indruk te maken. 'I Will Always Love You' was dezelfde platte kak, al deden 'XO' en 'Halo' het als slotakkoord wél: verbluffen, met die goddelijke stem als een breekmes.

Een bisronde? Daar doet Beyoncé niet aan mee. Vanavond staat ze weer in het Sportpaleis met haar hamer. Breng proper ondergoed mee voor achteraf.


Het moment

20u00, donderdagavond: naast ons was een Franstalige collega doodleuk een deel van haar review aan het schrijven. Klein detail: het concert moest nog beginnen.


Het publiek

...verbeterde het record 'selfies per vierkante meter'.


Quote

'Surfboard. Surfboard. Graining on that wood, graining, graining on that wood.' Hupla!


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234