null Beeld

Review: Biffy Clyro (AB)

Dat de heren van Biffy Clyro dit jaar hun meest toegankelijke plaat afleverden én een goeie beurt maakten in The Barn op Werchter, maakt dat ze gisteravond in een uitverkochte AB hun ‘ding mochten doen’.

Katrien Verschoren

Ja, wij permitteren ons die vreselijke uitdrukking, want wát het precies is dat de Schotten ons telkenmale voorschotelen is nog moeilijker te omschrijven dan de inhoud van een portie haggis. Laten we ’t houden op potige rock die al eens durft uit te waaieren in mythische arena-anthems maar evengoed kan uitmonden in een klein slaapliedje met fijn gitaargepriegel of zelfs in stampende punkritmes met een vleugje glamrock.

'Het was gespierd en energiek, maar niet verpulverend'

Feit is dat hun laatste worp, dubbelaar ‘Opposites’, de poorten naar Europa wagenwijd heeft opengezet en dat ze na het platwalsen van het Verenigd Koninkrijk – headlinen op Reading, Wembley uitverkopen, dat soort shizzle – niet kunnen wachten om de rest van de wereld aan hun melkwitte voeten te krijgen. De vraag die al drie alinea’s op ieders lippen brandt: Is het hen ook gelukt?

Wel. De zorgvuldig opgebouwde set – Sister Sledge’s 'We Are Family' als introdeun incluis – deed er alleszins alles aan om een knoert van een samenhorigheidsgevoel te creëren en iedereen de kans te geven zich te verliezen in de show. Openen deed Biffy Clyro, net als in de AB Box begin dit jaar, met de openingstrack van de nieuwe LP, 'Different People', waarin ze meteen hun kunde in het opbouwen van spanningsbogen etaleerden: de druk rustig opdrijven, een fractie van een seconde universele stilte en dan een uitbarsting die aanvoelt als een mep met een vlakke hand in je gezicht.

Volgden in sneltreintempo: 'That Golden Rule' (met beukende metalriffs), 'Who’s Got a Match' (met een razende zanger/gitarist Simon Neil) en een aantal nieuwe nummers waaronder het tomeloos meegezongen 'Biblical' dat live aanzienlijk gespierder voor de dag kwam dan op plaat, mede dankzij u. Wél gek was die synthesizer die we op de achtergrond hoorden maar nergens zagen. Als je al een extra gitarist meetroont op je podium, kan je toch net zo goed ook die toetsenist een plaatsje gunnen? Zeker bij die progdisco intro (ja, progdisco, ja) van 'Glitter and Trauma' en dat trompetgeschal van het volstrekt overbodige 'Spanish Radio', sloop er een ‘muziek-uit-een-doosje’-gevoel binnen. Eerder nefast voor de feestvreugde.

De rest van de set bestond uit nog meer autoritair gitaargeweld met het nieuwe 'Modern Magic Formule' (mijn notitieboekje schreeuwt hier ‘GAAAAAN!’ en ‘vergeet de lichtman geen pluim te geven’, bij deze) en 'Living Is a Problem Because Everything Dies' (nee, vrolijke jongens zijn ze niet altijd) afgewisseld met het gevoelige 'Folding Stars' (duizenden mensen die een nummer voor je overleden moeder meezingen moet duizelingwekkend zijn) en het epische 'Many of Horror' waarop iedereen zat te wachten.

En hoewel er zoveel variatie in hun muziek zit, althans toch binnen elk nummer, hadden we ’t na een vijftiental nummers wel wat gehad. We wilden nog wel een dessertje – want dessert is altíjd goed en we verwachtten nog enkele nummers – maar aan de andere kant hoefde het ook niet perse omdat we net zo’n omvangrijk hoofdgerecht binnen hadden. Nu, 'Stingin’ Bell' bleek een toetje met werkelijk álle ingrediënten die je in één nummer kan stouwen: metalintro, doedelzakimpressies en zóveel tempowisselingen dat het ons voor de ogen begon te draaien. Al kon het ook onze uit de pan swingende suikerspiegel geweest zijn.

Biffy Clyro trok menig blik bombast open tijdens de laatste stop van hun Europese tour en speelde bij momenten de ziel uit het geïnkte lijf. Het was gespierd en energiek, maar niet verpulverend.


Het moment

'Many of Horror': het mierzoete, perfecte popnummer met kleine weerhaakjes. Een nummer dat de meest onversaagde psycho- en sociopaten in elkaars armen kan doen vallen en liefdevol 'Whooooohoooo' kan laten meebrullen.

(Met dank aan 'snipperman' die zich tot het perfecte moment had kunnen inhouden om zijn kostbare papiersnippers de lucht in te gooien.)


Het publiek

U zong. Luid wanneer het luid hoorde te zijn en gevoelig wanneer het gevoelig hoorde te zijn. De lichtman mag zijn pluim delen.


Quote

Iets over een sexy Santa, dat we jammer genoeg niet helemaal verstaan hebben. Dat, voorts heerlijke, Schotse accent haalde net toen a wee bit too much de bovenhand. Jammer!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234