Review: Big Star - In Space

Van alle groepen die bij leven schandelijk genegeerd werden, zijn er, met uitzondering van The Velvet Underground, weinig zo invloedrijk gebleken als Big Star. En terecht! Big Star, dat was: een emotie uit de lucht grijpen en vastpinnen als een enig ...

Van alle groepen die bij leven schandelijk genegeerd werden, zijn er, met uitzondering van The Velvet Underground, weinig zo invloedrijk gebleken als Big Star. En terecht! Big Star, dat was: een emotie uit de lucht grijpen en vastpinnen als een enig mooie vlinder. Snapshots van een tienerleven. Op straat rondhangen met vrienden die je nooit uit het oog zou verliezen, en te laat thuis zijn voor het eten. Een kus van de tomboy van de klas, een schriel wicht met sluik haar en mooie, droeve ogen, dat je met die vrienden deelde. Big Star, dat waren rechtstreekse nazaten van The Byrds en The Beatles, ze verpakten hun popsongs in rinkelende gitaren, en de onvaste, gekwetste stem van Alex Chilton deed de rest. We hebben het nu over '#1 Record' en 'Radio City', hun eerste twee platen. 'Third/Sister Lovers', hun derde en tot nu toe laatste (uit 1978 alweer), is een ander verhaal. Wie meer wil weten moet maar een bio lezen en de platen in kwestie grijs draaien - die van ons zijn inmiddels ecru.

Die bio's mogen nu worden aangevuld, want na al die jaren heeft Big Star een nieuwe plaat uit, 'In Space' is de naam. Net zoals bij de gelegenheidconcerten die de groep sinds 1993 af en toe speelt, worden Chilton en Jody Stephens erop bijgestaan door Jon Auer en Ken Stringfellow van The Posies. Onze verwachtingen worden voor één keer volledig ingelost: Alex Chilton is al jaren geen scheppend artiest meer, The Posies verkeren getuige het eveneens gloednieuwe 'Every Kind of Light' niet echt in bloedvorm, en de plaat is dan ook - en we vergelijken níét! - weinig opzienbarend. Al staan er leuke dingen op. Opener 'Dony' bijvoorbeeld, een luie rocksong die nauw aanleunt bij de liveplaat die Chilton begin vorig jaar op De Nachten opnam, stemt een mens tevreden. 'February's Quiet', een even simpel als trefzeker liefdesliedje, wordt perfect samengevat door de zin 'She likes sugar in her tea / I just like her company'. 'Love Revolution' is soul met een Booker T-gitaar, en ondanks (of dankzij) de domme titel en onnozele tekst een feestje van zes minuten. Voor de rest staan er een paar regelrechte Posies-songs op (en die zijn niet in vorm, of hadden we dat al gezegd?), wordt er uitbundig gevist in vijftig jaar soul en rock-'n-roll, en hebben de heren zich zo te zien uitstekend geamuseerd in de studio. Dat levert dan songs op waar je op zich niks tegen kunt hebben, maar waar je er na drie luisterbeurten wél los doorheen valt. 'In Space' is, gezien de voorgeschiedenis, een curiosum, maar ook niets meer. En dat is niet eens jammer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234