null Beeld

Review: Bill Janovitz - Up Here


The most fun you can have with your clothes on is hij niet, maar Bill Janovitz schrijft wel de beste miserabilistische popsongs this side of Cobain. En in tegenstelling tot het werk van de smalle uit Seattle is Bills blues niet alleen zelfdestructi...


The most fun you can have with your clothes on is hij niet, maar Bill Janovitz schrijft wel de beste miserabilistische popsongs this side of Cobain. En in tegenstelling tot het werk van de smalle uit Seattle is Bills blues niet alleen zelfdestructief maar bijwijlen ook troostvol & melancholisch.

Met Buffalo Tom maakte hij al schandalig mooie tearjerkers à la 'Taillights Fade' en 'Summer's Gone', songs die je net voor je de trekker van de tegen het rechteroor geplaatste Magnum wil overhalen net genoeg moed geven om het nog een dagje vol te houden.

Buffalo Tom is niet meer, Bill daarentegen wel en hij is geen snars veranderd. Alleen: zaten zijn vroegere lamento's dikwijls verborgen achter een Husker Dü-achtige geluidsmuur van feedbackende gitaren, hier gaat hij geheel akoestisch.

Men zou kunnen vergelijken met: Mercury Rev zonder de bombast, en David Gray met minder rasp op zijn stem. En als het adagium van Tom Barman 'No More Loud Music' is, dan is de mantra van Janovitz: 'No More Fast Songs'. 't Is muziek die haast stilstaat, met slechts hier en daar een rimpel op de vijver. Maar daar worden de songs alleen maar mooier door.

Op opener 'Atlantic' is het al van dattum. Een stem die op breken staat, een orgel uit Tremolo en zelfgebreide backings waarbij men ongestraft mag denken: krék Bruce Springsteen ten tijde van 'Atlantic City', maar - het lijkt nauwelijks mogelijk - met nog meer reverb op de stem.

Het countryfolker dan countryfolk klinkende 'Best Kept Secret' - 't lijkt wel een afleggertje dat 'Comes a Time' van Neil Young net niet gehaald heeft - klaagt een behoorlijk eind weg, en op titelsong 'Up Here' wordt de Spaanse gitaar omgord en lijkt de geest van Willie Nelson mee te doen, onderwijl een knal van een pétard draaiend.

Maar het kan nog donkerder en dreigender: 'Your Stranger's Face' huilt desolater dan een nest geselecteerde prairiewolven, en op 'Have a Heart' komt de plaatselijke Emmylou Harris (Janovitz' soulsister Chris Toppin) een tweede stem zingen waarvan men volstrekt legitiem zou kunnen zeggen: uiterst fijne tweede stem indeed.

't Zijn liedjes voor bij een kampvuur dat allang uit is: 'Minneapolis' bijvoorbeeld zeurt als een vers ontstoken vinger waar je tot gekwordens toe aan blijft krabben. Het helpt niet, maar móói!

Geheel Springsteeniaans is alweer de harmonica op het prachtige huwelijksliedje 'Like You Do', en ook 'Light in December' is een wonder van huiselijke vreugd: nooit gedacht dat een structurele sad git als Janovitz een van kinderliefde overlopend wiegeliedje zou maken, maar 't is er eentje om in te lijsten.

'Long Island' is, geheel in stijl, een vlam van een meezinger en sluit deze cd op meer dan waardige wijze af. Het zou meer moeten gebeuren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234