Review: Billy Bob Thornton - The Edge of the World

U kent acteur-regisseur-scenarist Billy Bob Thornton ongetwijfeld als de man die in 1996 doorbrak met'Sling Blade'. De prent leverde hem niet alleen een Oscar en een Oscarnominatie op (voor beste scenario en voor beste mannelijke hoofdrol), maar teve...

U kent acteur-regisseur-scenarist Billy Bob Thornton ongetwijfeld als de man die in 1996 doorbrak met'Sling Blade'. De prent leverde hem niet alleen een Oscar en een Oscarnominatie op (voor beste scenario en voor beste mannelijke hoofdrol), maar tevens veel lof voor zijn regie. Later zou Thornton nog meer filmprijzen pakken: een tweede Oscarnominatie bijvoorbeeld (voor zijn bijrol in 'A Simple Plan') en vorig jaar de 'Actor of the Year Award', uitgereikt door het American Film Institute (voor zijn rol in 'The Man Who Wasn't There').

Het kan ook zijn dat u zich Thornton herinnert uit de roddelrubrieken, als ex van onder anderen Angelina Jolie en Laura Dern, als rumoerige wildebras of als man met buitenissige fobieën (echt waar: onder meer voor antieke Europese meubelen!)

Als muzikant zult u hem nog het minst van al kennen, terwijl dat nochtans zijn eerste en grote liefde is: hij begon als drummer bij Tres Hombres, bracht in 2001 een eerste solo-cd uit ('Private Radio') en dingt nu naar uw gunst met de uitstekende opvolger 'The Edge of the World', een plaat die we - tot een bondige samenvatting verplicht - The Eagles-met-kloten zouden durven noemen. Men komt dan vanzelf uit bij iets tussen John Hiatt en Warren Zevon. Men kan slechter uitkomen!

Op 'The Edge of the World' verwerkt Thornton de dood van zijn broer-muzikant Jimmy Don - opmerkelijk, want Jimmy Don overleed alweer vijftien jaar geleden. Ergens in de liner notes klinkt het: 'This album is dedicated to Jimmy Don Thornton. It should have been me' - en dat heeft tot een concept-cd geleid die eigenlijk geen concept-cd is. De rode draad heeft Billy Bob er namelijk zelf doorheen geregen door uit elke song een toepasselijk zinnetje te lichten en daarmee op de openingspagina van het tekstboekje een aangrijpend miniverhaal te vertellen.

De muziek sluit er wonderwel bij aan: voor het merendeel eigen nummers, maar ook twee songs van de hand van zijn broer (de vriendelijk rockende, Hiatt-achtige opener 'Emily' en 'Island Avenue') en twee minder geslaagde covers ('Everybody's Talking' van Fred Neil en 'Baby Can I Hold You' van Tracy Chapman), in een stijl die nog het dichtst bij die van zijn betreurde vriend Warren Zevon aansluit. Die naam hebben we hier niet toevallig al een paar keer laten vallen: Zevon nam in de kelderstudio van Thornton zijn versie van 'Knocking on Heaven's Door' op (Thornton doet ook mee op de afscheidsplaat van Zevon) en als wederdienst leverde Zevon een kleine bijdrage aan 'The Edge of the World': hij prevelt een paar woordjes op het briljante 'The Desperate One' (een nummer dat op een 'Best Of Warren Zevon' niet uit de toon zou vallen, en op zich al de aanschaf van de cd waard) en speelt orgel op het country-achtige 'Midnight Train'. Ook very Zevon: de ironie en de boosaardige grijnslach waarmee de verhaaltjes worden verteld, en de vele dubbele bodems: want net zo goed als over zijn broer kan Thornton het over de breuk met zijn vrouwen hebben (de man is intussen al vier keer getrouwd geweest) of over vertwijfeling tout court. Ook andere bekende vrienden verlenen hand- en spandiensten: Daniel Lanois (als multi-instrumentalist en co-producer van een paar nummers - 'Savior' is een tweede onbetwist hoogtepunt), gitarist Fred Tackett en orgelist Barry Beckett (zij maken van het Zappa-eske 'Do God Wop' een opmerkelijke happening), Joe Walsh, Marty Stuart en ander schoon Californisch volk. Samen tillen zij de plaat poepsimpel boven de middelmaat uit. Want er zit her en der weliswaar een serieuze dip in 'The Edge of the World', maar hey: met zestien songs goed voor bijna vierenzeventig minuten muziek en een skip-toets mág dat.


'One day you hear music, and you feel unfiltered joy' (uit: 'The Edge of the World - reprise'). Zo is dat, en daarmee is meteen ook de gelukzalige glimlach rond de mondhoeken van de gemiddelde cd-bespreker verklaard.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234