Review: Birdy (Koninklijk Circus)

Kindsterren. Zodra er één aanspoelt, volgt een patroon: inslikken, even binnenhouden en al even snel uitspuwen. Maar Birdy, de tiener die Bon Iver voor een paar maanden in de vergeetput kegelde, mag blijven.

Kindsterren, ze zijn zo jong, meneer. Justin Bieber is intussen twaalf, X!NK is verleden tijd en ook Lorde is, ondanks de looks van een veertiger, nog steeds minderjarig. Jasmine van den Bogaerde, de Britse fluwelen stem achter Birdy, is zeventien nu. Jong. Kijken en luisteren mag, aanraken niet.

'Kijken en luisteren mag, aanraken niet'

Slim gezien, natuurlijk: andermans werk plunderen, er een album mee vullen en succes oogsten. Maar een snuggere dievegge maakt nog geen wereldster, en dus moest Birdy voor 'Fire Within', haar tweede, vol aan de bak. Geen idee hoeveel ze daadwerkelijk in de pap te brokken had, maar dat laatste album schreef ze zélf - met de hulp van enkele, euh, Grote Namen, zoals Ben Lovett van banjofirma Mumford & Sons.

Dat van den Bogaerde moois in de vingers heeft, weet u. Maar dat ze live kan beklijven? Met een cover van The xx? Ha! Gewaagd, maar indrukwekkend hoe ze als opener een verstilde versie van 'Shelter' uit haar keel perste. Verder geen klachten: Birdy zat daar goed en zelfverzekerd achter die immense piano in het Koninklijk Circus. 'Young Blood' van The Naked And Famous klonk weinig origineel met die ploffende synths, maar was verdienstelijk; 'Strange Birds', een eerste nummer uit 'Fire Within', was uitstekende pathos: theatrale kitsch met een lekker refrein.

Maar Birdy maakt pianomuziek, en pianomuziek kan al snel inwisselbaar worden - of je moet Agnes Obel heten. Ook al greep de zeventienjarige naar haar akoestische gitaar, 'Home', 'Learn Me Right', 'No Angel' en 'Older' was een viertal met meer misvormde botten dan schoonheidsvlekken. Kort: saaie songs die, ondanks wroeten en wringen, geen voet aan de grond kregen. Soms leek het The Voice van Vlaanderen wel, maar dan zonder draaiende stoelen, Regi of barslechte kandidaten - met het verschil dat Birdy iets kán.

Eerlijk is eerlijk: van den Bogaerde is van het soort dat met een gouden strot en een vleugelpiano (tiener)harten kan plunderen. Hoor haar stem, en Adele is zo ver niet. 't Sierde de Britse ook hoe ze wel erg vréémde keuzes maakte: ergens halfweg, tussen het suffe nieuwer werk, posteerde ze zonder verpinken publiekslievelingen 'Light Me Up' en 'People Help The People'. En 'Terrible Love' van The National coveren lijkt een goede zet, maar is in werkelijkheid hetzelfde als jezelf een kogel door de stembanden schieten.

Getuigde ook van lef: niét afsluiten met 'Wings' of 'Skinny Love' - de grootste wapens die live agressiever, scherper, én beter klonken - maar met 'Comforting Sounds' en 'Fire And Rain': songs waarin de cello als een didgeridoo zeurde, maar 't waren wél allebei goeie songs.

Twijfelt u nog? Birdy en Herman Schueremans worden een mooi koppel.


Het moment

Hoe Birdy in haar glitterrok naar haar piano schuifelde, verlegen ging zitten en haar duivels ontbond tijdens 'Shelter'.


Het publiek

Meisjes die de liefde van hun leven onder de naam 'BBIBOY <33' in hun gsm zetten, dronken moeders en een delegatie van de golfclub in Knokke.


Quote

'Thank you.' Mooie bindteksten.


Tweet



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234