null Beeld

Review: Black Crowes - Lions

Op dit eigenste moment toeren de Black Crowes met Oasis door Amerika: 't mag dan al de Tour of Brotherly Love heten, het zijn en blijven twee uitgebluste en uitgebluste groepen, op zoek naar de drive die ze nog maar een paar maanden geleden wel nog l...

Op dit eigenste moment toeren de Black Crowes met Oasis door Amerika: 't mag dan al de Tour of Brotherly Love heten, het zijn en blijven twee uitgebluste en uitgebluste groepen, op zoek naar de drive die ze nog maar een paar maanden geleden wel nog leken te hebben.


The thrill has gone, namelijk.

Ik stel mij epische scenes voor in de backstage: Liam Gallagher boert, scheelgezopen, iets onverstaanbaar doms, en wordt daarin volledig gelijk gegeven door een in een indiaanse teepee gehulde Chris Robinson.

Vorige zomer gingen de Crowes met bompa Page op toer, maar wie dacht dat ze daarmee van hun Zeppelin-fixatie af waren, heeft het verkeerd: ze spelen nog steeds een met loden riffs en schriele kippengeluiden gelardeerde powerboogie.

En om eerlijk te zijn: it bores the shit out of me. Ik mag mij bij tijd en wijle en zéker als niemand kijkt gaarne laten gaan op dit soort van testosterongedreven southern noise, maar na ampele beluistering van 'Lions' mocht de luchtgitaar weer ongebruikt naast mijn pasgestreken Elvispak in de kleerkast.

Net zoals REM nog nooit een slechte plaat gemaakt hebben, hebben de Crowes nog nooit een echt goeie plaat gemaakt: 't zijn marathonlopers die per abuus tegen een leuke riff lopen en daar tegenaan blijven wrijven tot er een rood randje op hun fluit staat.

Hun tijdsgevoel is permanent geparkeerd in 1972, toen de Rolling Stones de rhythm and blues opnieuw uitvonden op 'Exile on Main Street'; alleen bevinden zij zich niet op de hoofdstraat maar op het Falconplein van de rock-'n- roll.

'Lions' is een diesel: de Crowes hebben 9 nummers nodig om op temperatuur te komen, maar net als we ons moede hoofd in de schoot van onze geliefde willen leggen - een mens moet wat - overvalt ons bij 'Miracle to me' een soort van ontroering die ons het laatst overkwam toen we een kikker fileerden in het zesde studiejaar. Géén vermoeiend gitaargefriemel maar een echte melodie, en een Chris Robinson die zingt alsof de withete stalen pook die permanent door zijn kontwangen gepiercet lijkt éindelijk chirurgisch verwijderd werd.


The man's in love, en je zou voor minder, want op Nieuwjaarsavond 2001 trouwde hij met Kate Hudson, de 21-jarige nymfgelijke dochter van Goldie Hawn. De bruid droeg een kleedje van Vera Wang, Robinson hulde zich die dag in echt Brioni-pak. So much for credibility. En als Robinson bij klaarkomst ook zo'n klep opzet als op deze plaat hoop ik voor hun buren dat de jonggetrouwden over een gecapitonneerde slaapkamer beschikken.

Een tekst als 'Now I'm down there like a mule I'm lickin', girl, you gonna catch some lickin'' uit 'Lickin' blijft natuurlijk leuk, zeker als er een degelijke song achter zit, en ook 'Come on' heeft een beest van een intro, maar onderweg vergeten ze dat een goeie yell en een goeie riff niet noodzakelijk leiden tot een goeie song. 't Zijn de Faces zonder het talent van Stewart/Wood en met de fijnzinnigheid van een drilboor: wie heeft er misschien ooit gezegd dat rücksichtloss rammen een verdienste is? Te veel nandrolon, te veel creatine, te veel White Wonder tasten de inspiratie aan, zo blijkt. Een goeie producer had hier misschien nog iets aan kunnen doen, maar Don Was(not Was), die nochtans ook de Rolling Stones kon temmen, maakt er hier een potje van. Als er al een geslaagde song op deze cd staat lijkt dat meer toeval dan wat anders: het vioolgedragen 'Losing My Mind' heeft wel iets - als ik wist wat zou ik het zeggen - en tijdens 'Young man, old man', gebaseerd op een 'Gimme Shelter'-loopje, wat psychedelische breaks en de beheerste watergitaar van Rich Robinson had ik zoiets van: mmm, dit begint er op te trekken. Maar de rest is er te veel aan.

Samengevat - want het is al laat en de kat moet jongen- : dood aan de boogiewoogie, leve de lounge!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234