null Beeld

Review: Black Rebel Motorcycle Club - Take Them On, On Your Own


Whatever happened to my rock'n'roll? Het was een vraag (en een klassieke rocksong) waarmee de zelf geheel uit rock-'n-roll opgetrokken Black Rebel Motorcycle Club enkele jaren geleden volkomen terecht op ons afkwam: de grunge was definitief dood en...

Geert Op de Beeck


Whatever happened to my rock'n'roll? Het was een vraag (en een klassieke rocksong) waarmee de zelf geheel uit rock-'n-roll opgetrokken Black Rebel Motorcycle Club enkele jaren geleden volkomen terecht op ons afkwam: de grunge was definitief dood en begraven, de nu-metal stond op haar hoogtepunt en de allerafgrijselijkste kutgroepen oogsten oneindig veel meer succes dan ze verdienden (of bent u POD en Nickelback intussen alweer vergeten?). Maar het kan zeer vlug gaan, want zie: het afgelopen jaar scoorden de Queens of the Stone Age en The White Stripes gewoon hits, en wie vorige week op Pukkelpop rondliep kon horen dat het er opeens weer ronduit uitstekend uitziet voor de rock-'n-roll. Jonge bandjes als The Soledad Brothers, The Black Keys en The Kills bleken - elk op hun manier - het wiel én het warm water weer uitgevonden te hebben, en PJ Harvey en de Foo Fighters waren zeer terechte, zeer succesvolle en zeer rock-'n-rolle headliners.

De vraag die we ons ondertussen moeten stellen is dus: whatever happened to the BRMC, eigenlijk? Wel: ze hebben met 'Stop' een goede, maar geen écht essentiële single uit, en hetzelfde kan ook over de rest van 'Take Them On, On Your Own' - hun nieuwe en tweede cd - gezegd worden.

Zeker, 'Six Barrel Shotgun' is een geweldige lel van een song waarmee ze zéér dicht in de buurt van 'Whatever Happened' komen, 'In like the Rose' heeft een machtig openspattend refrein, en ongenadig donderende haatsongs als 'Generation' ('I don't feel at home in this generation,' laten Peter Hayes en Robert Turner weten, en daar valt inderdaad veel voor te zeggen sinds de plastieken rebel Fred Durst zich in 'My Generation' tot woordvoerder der jongeren uitgeroepen heeft, en daarbij door niemand tegengesproken werd) en 'U.S. Government' ('I bought my legs from the U.S. Government to keep me in line') kunnen niet vaak genoeg op de wereld losgelaten worden. Maar als BRMC de voet van het gas- of fuzzpedaal halen, gaan ze compleet de mist in: 'Shade of Blue' en 'Suddenly' zijn gewoon zeurderig, en het akoestische 'And I'm Achin' is zelfs ietwat pijnlijk.

Soit: drie echte stinkers op dertien songs maken van 'Take Them On, On Your Own' nog geen slechte cd, maar ergens in ons huist een onverbiddelijke consumentenman (46, drie kinderen en nog een lening af te betalen), en die moet uiteraard op de kleintjes letten: de afgelopen twaalf maanden hebben wij van QOTSA, The Kills, The White Stripes, The Black Keys en de Foo Fighters betere rockplaatjes gehoord. Eérst die kopen dus, en als u dan nog geld over heeft pas deze.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234