Review: Blaudzun (AB, 5 februari 2013)

De als steeds beeldige AB Box zat goed vol voor Blaudzun. Indrukwekkend, want pasgeleden verkocht de singer-songwriter nog de AB Club, Stuk, 4AD én De Roma uit. U draait dus met zijn allen behoorlijk warm voor de Nederlander en zijn metgezellen, maar na vanavond vragen wij ons toch lichtjes beteuterd af wat the fuss all about is.

Met zijn hippe brilmontuur en pekzwarte, gestileerde kapsel ziet Johannes Sigmond er een beetje uit als de volgroeide, frisgewassen versie van Skrillex, al bleek de onderbewuste verwachting die met dat idee gepaard ging – megaspektakel! vette lichtshows! dansen, dansen, dansen! – ietwat misplaatst. Blaudzun hield het bij uit het diepe zuiden overgewaaide americana en stompende folkrock. Wij noteerden in ons schriftje: 16 Horsepower, The Decemberists, A Silver Mt. Zion.

Allemaal groepen die een vorte donkerheid in zich dragen – hun platen hebben een bodemloze zwarte put waar je een hart zou verwachten – en spelen met apocalyptische doembeelden, bijbelse teksten en allround Grote Emoties. Niets daarvan bij Blaudzun: wij hoorden goed geproduceerde – de geluidsmix was piekfijn, Johannes’ stem loepzuiver – makkelijk in het oor liggende popmuziek waarin de vogeltjes rondfladderden en regenbogen het hemelgewelf versierden. Een aangenaam geluid zonder weerhaakjes, dat dan ook moeite had om te blijven plakken. Wij krijgen van onze muziek graag een stevige bolwassing, maar Blaudzun aaide ons liever zachtjes over het hoofd.

De groep klonk bovendien alsof ze bang was iets fout te doen, om ergens één noot te missen, met als gevolg een berekende set waar spontaniteit niks te zoeken had – niet moeilijk: de setlist, met onder andere ‘Elephants’ en ‘We Both Know’, bleek ook amper af te wijken van die van vorig jaar. Gans de tijd bleven wij wachten op die ene seconde waarin de handrem naar beneden mocht, met ontbonden demonen en dooreengeschudde sjokkedijzen tot gevolg, maar die seconde bleef uit. Af en toe pakte een brommende wolk Sigur Rós-achtige feedback samen, die alweer snel terug oploste, om plaats te maken voor ongevaarlijke fluitwijsjes en ‘lalala’-meezingers. Jammer.

Wanneer dan toch eens werd uitgehaald – gitaren op scherp, trompetten in de aanslag – klonk het geluid nóg door en door braaf: eerder de begeleidingsband van The Voice van Vlaanderen dan een gevaarlijke rockgroep, eerder Mumford and Sons dan Two Gallants. Degelijkheid alom, dat wel, maar laat dat nu net een begrip zijn dat wij nooit ofte nimmer zouden associëren met muziek die ons na aan het hart ligt. Blaudzun was degelijk, maar zijn wij morgen alweer vergeten.


Hoogtepunt

Dertig minuten ver in de set verdween Johannes van het podium om enkele tellen later midden in het publiek weer op te duiken in het gezelschap van een schattige ukelele. Wat volgde was een volledig akoestische versie van ‘Wolf’s Behind the Glass’ – zonder microfoon, zonder versterker. Moest Bon Iver zo’n toer uithalen, wij stonden nu nog te bibberen van het kippenvel; bij Blaudzun hielden we het op ‘best mooi’.


Dieptepunt

Geen noemenswaardige. Als je één ding kan zeggen, dan is het wel dat Johannes en zijn crew hun instrumenten beheersen. Echt de mist ingaan gebeurde dus – net als beklijven – nooit.


Quote

‘Gaat het goed, Brussel?’ Een uitspraak waar weinig mis mee is – beleefd, vriendelijk en to the point – maar bewegen tot diepe emoties of inspireren tot grootse daden gaat ze, net als het hele optreden, ook niet doen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234