Review: Blood Red Shoes op Absolutely Free Festival 2016

Blood Red Shoes bestaat uit twee 'American Apparel' modellen in neogrunge outfits, die geïnspireerd zijn door de muziek uit hun geboortejaar - Pixies meets Sonic Youth. Het oogt fris, maar schijn bedriegt: de twee lopen al weer ruim een decennium mee.

De eerste keer dat ik ze zag was als pokdalige middelbare scholier op een verzamelavond van beginnende indie bandjes. Nu, 10 jaar later, zie ik ze op een soortgelijk podium en ben ik genoopt te constateren dat de band niet erg veranderd is. Dat heeft te maken met het feit dat Steve en Laura duidelijk meer moeite hebben om met de beperkte middelen die voorhanden zijn een muzikale catalogus af te leveren met het vereiste reliëf dan bijvoorbeeld Jack en Meg (The White Stripes) of Alison en Jamie (The Kills).

Wat ik probeer te zeggen is dat in het geweld van het enthousiaste stormachtige tromgeroffel en de muur van gitaarruis waarin de nummers liggen begraven onderscheid maken moeilijk wordt. Het is dan logisch dat de band soms scheldwoorden als one-trick-pony naar hun hoofd geslingerd krijgt. Een probleem dat wordt uitvergroot gezien de lengte van de set - 50 minuten is aardig lang voor deze tak van sport.

Keer op keer repetitieve teksten en riff's die uitlopen op noisy crescendo's - het vereist een bepaalde pit om boven die zelfopgelegde muur van geluid uit te komen. Steve schreeuwt de longen uit zijn lijf en Laura poogt halfslachtig niet te verzuipen in het geweld. Pas bij 'Speech Coma' ontpopt ze zich als de leadzangeres die we graag een halfuur eerder al hadden willen zien: opgekropte gevoelens persen zich een weg door het trillende tere keeltje naar buiten en de smartphone-filmploeg op de eerste rij kan hun geluk niet op. 'Made A Mistake' laat het publiek golven en klotsen tegen de rand van het podium.

In het tempo van een wielerpeloton op de Champs-Élysées scheuren ze door naar het einde van hun set. Laura rijdt daarbij veilig in het wiel van Steve, dat wel. Steve's extraverte hyperactieve 'rock out with your cock out'-attitude staat in schril contrast met Laura's introverte gepijnigde ijskoningin melancholie. Het maakt de twee tot een curieus koppel en doet ons afvragen hoe ze dat in godsnaam al tien jaar volhouden.


Quote

'How are you? Well, you'd got to see Raketkanon so I guess you're fine.'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234