Review: Blow

Blow betekent volgens de Van Dale niet alleen 'blowen' en 'stormen' maar ook 'verknallen': ze hadden werkelijk geen betere titel kunnen verzinnen voor deze razendsnel voorbijstormende biopic over de opgang en val van een cokedealer, die een halfuur v...

Erik Stockman

Blow betekent volgens de Van Dale niet alleen 'blowen' en 'stormen' maar ook 'verknallen': ze hadden werkelijk geen betere titel kunnen verzinnen voor deze razendsnel voorbijstormende biopic over de opgang en val van een cokedealer, die een halfuur voor het eind ei zo na wordt verknald door een overdosis sentiment. Johnny Depp kruipt in de huid van George Jung, de legendarische Amerikaanse drugssmokkelaar die het in recordtempo schopte van zelfbedruipend hasjdealertje op de sneeuwwitte zandstranden van California tot partner in crime van de befaamde Colombiaanse drugskeizer Pablo Escobar. Op het toppunt van zijn criminele roem controleerde Jung meer dan vijfentachtig procent van de cocaïne-import in de Verenigde Staten: 'Als je in de jaren tachtig coke snoof, kwam ze meer dan waarschijnlijk van mij,' horen we Depp triomfantelijk verkondigen. Toch had Jung - volgens deze film althans - weinig gemeen met de tyische drugsmogols zoals we ze kennen uit 'Miami Vice' of 'Traffic': Jung - die op dit eigenste moment nog steeds achter de tralies zit - wordt in 'Blow' afgeschilderd als een goedmoedige en sympathieke kerel die gewoon op een makkelijke manier hopen geld wilde verdienen en min of meer toevallig in de cokebusiness rolde. Een tweede 'Traffic' hoeft u trouwens niet te verwachten: het aanstekelijke retro-sfeertje (Die zonnebrillen! Die jasjes! Die haartooien!), de hoge fun-factor, de met schitterende seventies- en eighties-songs volgepropte soundtrack, de voice over en het aanstekelijke roetsjbaan-ritme van 'Blow' doen meer denken aan 'Goodfellas' en 'Boogie Nights' dan aan Steven Soderberghs topzware drugsepos, in die mate zelfs dat we ons afvragen of regisseur Ted Demme, het neefje van 'Silence of the Lambs'-regisseur Jonathan Demme, in werkelijkheid niet het neefje is van P.T. Anderson en Martin Scorsese. De acteurs zijn allemaal bedwelmend goed: Ray Liotta (ook al overgenomen van 'Goodfellas') zet als Jungs vader de meest ontroerende vertolking uit zijn hele carrière neer, Paul Ruebens - alias Pee-Wee Herman - maakt een geweldige comeback en Franka Potente uit 'Lola Rennt' mag een bescheiden revelatie worden genoemd, maar de show wordt gestolen door de fantastische Johnny Depp: de droogkomieke manier waarop de eeuwig jeugdige Johnny zich door dertig jaar Amerikaanse drugsgeschiedenis walst, is om duimen en vingers bij af te likken. Helaas vonden de makers het weer nodig - die Hollywood-cineasten zijn werkelijk onverbeterlijk - om een oversentimentele en behoorlijk ranzig smakende epiloog aan het feestje te breien: Jung, besluit 'Blow', was geen crimineel, maar een omhooggevallen goedzak die kampte met een jeugdtrauma en handelde uit liefde voor zijn dochtertje - waarbij gemakshalve wordt voorbijgegaan aan het feit dat deze marihuana-maharadja allicht honderden drugsdoden op zijn verkruimelde geweten heeft. De drakerige finale bezorgde ons ei zo na een cold turkey, maar de slotmonoloog maakte weer veel goed: 'Veel mensen stappen door het leven met grote plannen. Ik had wel de ambitie om er iets van te maken, maar niet het talent,' luidt het terwijl het beeld verdonkert. De volgende joint die we rollen is voor jou, Georgie.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234