Review: Boards of Canada - The Campfire Headphase


Boards Of Canada heeft jarenlang geen singles of video's uitgebracht, nauwelijks optredens gegeven en alleen interviews per e-mail toegestaan, maar voor een obscure electronica-act verkopen ze gigantisch veel platen. Tegelijk heeft hun manier van w...


Boards Of Canada heeft jarenlang geen singles of video's uitgebracht, nauwelijks optredens gegeven en alleen interviews per e-mail toegestaan, maar voor een obscure electronica-act verkopen ze gigantisch veel platen. Tegelijk heeft hun manier van werken - en dat lag dan weer wél in de lijn der verwachtingen - ze een onwaarschijnlijke cultstatus opgeleverd: in afwachting van de release van 'The Campfire Headphase' speculeerden kids met veel te veel vrije tijd al koortsachtig over de verborgen betekenissen achter de titel, en vonden enkele freaks het blijkbaar grappig zélf vijftien BOC-achtige tracks ineen te flansen en via het internet te 'lekken' als de officiële nieuwe plaat. Verwarring alom dus, en dat terwijl Mike Sandison en Marcus Eoin met 'The Campfire Headphase' juist willen ontsnappen uit het getto van de elektronische muziek, en naar eigen zeggen in dezelfde cd-bakken willen terechtkomen als Abba en A-Ha.


Wishful thinking, wellicht. De plaat mag dan zonniger, rustiger en organischer klinken dan hun fenomenale visitekaartje 'Music Has the Right to Children' en het duistere 'Geogaddi' (er staan minder beats en spooky stemsamples op, en voor het eerst ook gitaren), maar hoogtepunten als 'Slow This Bird Down', 'Chromakey Dreamcoat' en 'Dayvan Cowboy' sijpelen als vertrouwd uit je speakers, waarna ze zachtjes rimpelend in je slaapkamer blijven zweven en vervolgens langzaam oplossen.

U merkt het: Boards Of Canada-tracks (check de branding in 'Satellite Anthem Icarus' of de half weggemoffelde klaagzang in 'Peacock Tail') maken sterke visuele associaties los, als vervaagde polaroidfoto's die herinneringen oproepen aan je kindertijd, herinneringen waarvan je niet meer wist dat je ze had. Het Schotse duo filtert, bewerkt en schuurt hun klanken tot ze oud lijken; beats zijn in nevelen gehuld, gitaarakkoorden waaien aan van over zee. Alsof iemand de songs van cassette op cassette op cassette heeft overgetapet tot er alleen sporen, geesten, dromen van songs overbleven. Het resultaat: prachtige slaapwandelelectronica in levendige, enigszins off-key kleuren, waarbij je wegdroomt over wat er van je geworden zou zijn als je écht gekidnapt was door Marsmannetjes, of als je ouders écht naar Borneo verhuisd waren. De exquise, bitterzoete melange van spijt en onbestemd verlangen die dááruit voortvloeit, liefste lezer, maakt van 'The Campfire Headphase' een onweerstaanbare plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234