null Beeld

Review: Bob Dylan in Vorst Nationaal (10/11/2013)

De jacht op Bob Dylan is niet alleen de titel van de allereerste Jommeke, het blijft ook één van de grootste geneugten in de popmuziek. Oneindig plezant, maar tot mislukken gedoemd: uit welke hoek je 'm ook besluipt, bij het minste geritsel is hij weg. Maar gisteren in Vorst bleef hij wel lang genoeg staan voor een foto. Plaatje!

Nicolas Quaghebeur

Een foto, dus. Een momentopname: Bob en de band vatten de songs zoals ze bestonden op 10 november 2013. Alsof ze elkaar op het podium tegen het lijf liepen: 'Wie we daar hebben, 'What Good Am I'! Je bent verdikt, kerel!' Mooie versie trouwens, redelijk dicht bij het - even tellen - 24 jaar oude origineel op 'Oh Mercy'.

Elders draaide die aanpak op een ontgoocheling uit, omdat je je niet kon voorstellen hoe de plaatversie ooit had kunnen verbeterd worden. 'Tangled Up in Blue' en 'Simple Twist of Fate', de twee oud-strijders van 'Blood on the Tracks', waren in dat bedje ziek: mooi, maar de herinnering was beter. En de écht bejaarde tracks die we kregen, klonken vaak ook zo: tandeloos, een schim van zichzelf, gratis op de bus ('She Belongs to Me', 'Blowin' in the Wind'). Alleen 'All Along the Watchtower fietste verbeten naast z'n jongere ik.

Zowat alles wat nog z'n rijbewijs moest halen, was top: 'Love Sick' (magnifiek orgelpunt van deel één), 'High Water (For Charley Patton)', een ontroerend mooi 'Forgetful Heart'... De zes tracks uit 'Tempest' (2012) toonden aan dat je met Dylan nooit klaar bent. Tijdens 'Duquesne Whistle' verleidde hij z'n piano tot een spetterende boogie, 'Scarlet Town' en 'Soon after Midnight' namen ons mee naar een bar in New Orleans; Vorst was even heel klein.

'Pay in Blood', ook uit 'Tempest', bracht wat we elders node moesten missen: de gemene Dylan, de naamloze vreemdeling die je onder de grond stopt als je 'm op de schouder klopt. Van de wrijving waaruit toch algauw driekwart van z'n machtige oeuvre ontstaan is, was gisteravond geen spoor. De goeie luim regeerde, de losse pols van z'n gesmeerde groep, en Dylan zelf die al eens een reumatisch danspasje probeerde, of kamerbreed stond te genieten achter z'n piano. Op het einde van deel één stelde hij zelfs zijn vriend Frans voor: 'Merci, mon ami!'

Mooi concert gezien, prachtige avond beleefd. Maar dat was het dan ook. Achteraf waren er merkwaardig veel foutparkeerders in Vorst, maar dat kun je bezwaarlijk een revolutie noemen.


Hoogtepunt

'Love Sick', 'Forgetful Heart', 'Duquesne Whistle', 'Pay in Blood', 'All Along the Watchtower'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234