null Beeld

Review: Bobby Jr Bare - From the End of Your Leash


Bobby Bare Jr. was vijf toen hij in '74 een Grammy-nominatie kreeg voor het duet 'Daddy What If' met zijn vader-countryster Bobby Bare. Het zou bij die ene nominatie blijven, en van een 'carrière' kwam nadien evenmin veel terecht. Daarvoor is Bobb...

Charlie Poel


Bobby Bare Jr. was vijf toen hij in '74 een Grammy-nominatie kreeg voor het duet 'Daddy What If' met zijn vader-countryster Bobby Bare. Het zou bij die ene nominatie blijven, en van een 'carrière' kwam nadien evenmin veel terecht. Daarvoor is Bobby Bare Jr. een te wispelturige mens, die nukkig zijn eigen, hobbelige pad blijft volgen dat zich tussen country, rock, punk, alt.rock, lo-fi en americana slingert als een kasseistrook door het Bois de Wallers in Parijs-Roubaix: men is nooit zeker of en hóé men eruit zal komen. Naar Nashville-normen is Bobby Bare Jr. te veel rock (concerten lopen regelmatig uit op een orgie van lawaai en overstuurde instrumenten, waarbij yieehaa-kreten en het opwerpen van stetsons ten zeerste misplaatst zijn), voor rockliefhebbers is hij dan weer te veel country. Hoe onrechtvaardig die miskenning in het verleden geweest is, weten we niet (het paar Bare Jr.-cd's is ons ontgaan) maar 'From the End of Your Leash' met zijn groep Young Criminals Starvation League zorgt hopelijk wél voor de omslag.

Want dit is een puike plaat, opgetrokken uit pop-, rock- en countrysongs die zich moeiteloos in het achterhoofd vastzetten en/of pittige verhaaltjes vertellen. Wie Ryan Adams, Gram Parsons, Bruce Springsteen of Admiral Freebee koestert, moet zeker naar 'From the End...' luisteren. Bobby Bare Jr. zingt over dingen die hij kent: de kwel van de cocaïneverslaving (in het smartelijke 'The Terrible Sunrise': 'The devil has just crawled inside your nose/But there's already another motherfucker knocking on your door/With four drunk girls who wanna score'), krasselen in Nashville (in de sarcastische C&W-song 'Visit Me in Music City': 'The hills here are filled with naked hee-ha honeys/Who all sing in perfect harmony/World's greatest guitar pickers/Can deliver you... a pizza or sell you weed') of vuile manieren op tournee (in 'Let's Rock and Roll': 'I live on the floor of a mini van/Driven by drunks across the land/I wake up in the worst part of your town/Drink free beer, sing, then fall down/Let's rock and roll!'). Of hij speelt met het contrast tussen duister (tekst) en frivool (muziek), zoals in de zomerse, onweerstaanbare murder song 'Valentine' (met tweede stem van Will Oldham en schallend Stax-koper), of omgekeerd, zoals in het aan Springsteen ten tijde van 'Nebraska' schatplichtige 'Borrow Your Girl'. Eigenlijk zit er tussen opener 'Strange Bird' (Frank Black zou er geld én Kim Deal voor geven) en de hidden track 'Motherfucker' maar één uitglijer: 'Things I Didn't Say' van huisvriend Shel Silverstein. Remarquabele plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234