null Beeld

Review: Bonnie 'Prince' Billy - I See A Darkness

Nu we weten dat niet Belle, Hugo of Mon, maar Magda eigenlijk Marilyn Manson is, kunnen we ons weer op het echte leven concentreren. Bonnie 'Prince' Billy helpt daarbij: 'I've been to a minor place and I can't say I like its face.' Welkom op 'I See a...

Jürgen Beckers

Nu we weten dat niet Belle, Hugo of Mon, maar Magda eigenlijk Marilyn Manson is, kunnen we ons weer op het echte leven concentreren. Bonnie 'Prince' Billy helpt daarbij: 'I've been to a minor place and I can't say I like its face.' Welkom op 'I See a Darkness', de zevende plaat al van Will Oldham, zij het de eerste onder het pseudoniem Bonnie 'Prince' Billy. Vroegere aanspreektitels waren Palace, Palace Music en Palace Brothers. Hij verandert naar eigen zeggen voortdurend van naam om telkens weer een debuutplaat te kunnen uitbrengen, en om dezelfde reden laat hij slechts zelden iets los over begeleidingsgroepen. Het is zijn volste recht, want 'I See a Darkness' is een van die platen die je maar heel zelden tegenkomt, en waarvan je niet meteen kunt zeggen wat er zo speciaal aan is, maar waarvan je wel weet dat je veel plezier zult beleven terwijl je het uitzoekt.

Will Oldham is negenentwintig, maar blikt met de geest van Johnny Cash half kreunend en half croonend terug op zijn leven. De songs struikelen en vallen, en dan volgt een onbedaarlijk lachen. 'Well I like to have a good time/ I never said I was afraid/ dread and fear should not be confused/ by dread I'm inspired, by fear I'm amused,' zingt hij in 'Another Day Full of Dread'. Lachen, niet om wat gebeurd is maar om wat nog moet komen. Zoals ook in 'Death to Everyone': 'And since we know an end is gonna come, it makes our living more fun.' Er zijn de teksten en er is de muziek, en het is verdomd lang geleden dat iemand ze nog zo treffend heeft samengevoegd. Verwacht dus noch mariachi-gitaren noch roffelende drums, maar bereid u voor op spaarzame pianoriedels, huilende achtergrondzang en gebarsten gitaren. Lelijk, maar ó zo mooi.

Oldham heeft het sarcasme van Dylan, de vertelstijl van Springsteen, en het leven van zichzelf. Daar heeft hij zich bij neergelegd, en hij heeft er hartelijk om leren lachen. In titelsong 'I See a Darkness' wordt duidelijk waarom: 'I hope that someday, buddy, we have peace in our lives/ together our apart, alone or with our wives/ so we can stop this whoring and pull the smiles inside.' Shit happens, steek er wat van op. Iedereen draagt zijn eigen waarheid, Oldham heeft ze in pacht. 'I See a Darkness' is de plaat van de lach en de vergetelheid. En mocht het december zijn, ik zou zeggen: de plaat van het jaar.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234