Review: Bonnie 'Prince' Billy - Summer in the Southeast

Na 'Bonnie 'Prince' Billy Sings Greatest Palace Music', waarvoor Will Oldham vorig jaar nieuwe versies van de songs van zijn vroegere pseudoniemen opnam, is 'Summer in the Southeast' opnieuw een soortement 'Best Of' met een originele insteek. Dit kee...

Na 'Bonnie 'Prince' Billy Sings Greatest Palace Music', waarvoor Will Oldham vorig jaar nieuwe versies van de songs van zijn vroegere pseudoniemen opnam, is 'Summer in the Southeast' opnieuw een soortement 'Best Of' met een originele insteek. Dit keer onderneemt Oldham, samen met de groep waarmee u hem op Pukkelpop aan het werk kon zien, een forse live-wandeling door zijn gehele oeuvre. Geen registratie van één optreden, maar een reconstructie aan de hand van concerten in Florida, Georgia, Mississippi en North Carolina.

Tien van de zeventien songs komen van het recente trio Bonnie 'Prince' Billy-platen 'Master and Everyone', 'Ease Down the Road' en 'I See a Darkness' en verschillen nauwelijks van de originelen - voor wie de man al eens live aan het werk heeft gezien, mag dat een verademing heten. Met opener 'Master and Everyone' gebeurt bijvoorbeeld niets speciaals: Oldham zingt voor één keer eens niet schertsend langs zijn emoties heen, maar leeft zich juist opmerkelijk in. Van de Bonnie-songs wordt alleen 'May It Always Be' door de mangel gehaald: de gitaren mogen op tien, gitariste Pink Nasty staat te schreeuwen in de microfoon en Oldham ijlt de backings. 't Is geen first take die je zou bewaren, maar het geeft wel een goed idee van wat deze song in petto heeft. Maar 'At the Break of Day', 'Nomadic Revery' en 'I See a Darkness' behouden de breekbaarheid die we van de plaatversies kennen. Iets anders zou trouwens niet gewerkt hebben. Ten bewijze: de prachtige klaagzang 'Oh Let it Be' (uit 'Joya') krijgt hier de riff van 'I Wanna Be your Dog' opgeplakt - de eerste keer is dat grappig, daarna alleen nog storend.

Meer valt er over 'Summer in the Southeast' niet te mekkeren: de Bonnie-songs krijgen we in hun ultieme live-uitvoering, de Palace-songs blijven op één uitzondering na ook met alternatieve melodieën Dylan-gewijs overeind. Steeds verrassend, nooit onherkenbaar, en gehuld in een hoes die minstens even mooi is als de plaat. Blijft de vraag: wat wás dat daar eigenlijk voor lamme zooi op Pukkelpop?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234