Review: Bonnie Raitt op Cactus festival 2013

Wat een woeste intimiteit, wat een losjes uit de heupen lopende grandeur, wat een lekker, lékker concert.

Back in the days heeft Bonnie Raitt tongen gedraaid met de duivel, de liefde bedreven met roze olifanten en de aanvalszwaarden afgebeten van Foute Mannen. Ze is 63 nu, heeft een back catalogue waar een beetje muzikant zijn genitaliën voor in onderpand geeft, en dealt nog altijd in levenswijze rootsrock en vernuftig gitaargeil. Maar wie Bonnie een omaatje noemt, mag van mij z'n leuter in een salpeterbadje dompelen. Hell, was dit even waardig ouder worden, zeg: Raitt ademde het meesterschap van geduldig gerijpte whisky en de passie van een jonge gitaargroephond. Het schuurde, soulde en rockte, en in een uur en een kwartier deed la Raitt alle lemma's uit de popencyclopedie aan - die met eeuwigheidswaarde, tenminste.

'Er hing een romige gloed boven u, gelukzaligen van het Minnewaterpark'

Ze struinde door haar eigen fraaie songs, en speelde elegant leentjebuur bij Andere Groten. 'Thing Called Love' bijvoorbeeld was een puike John Hiatt-cover, 'Million Miles' was ze uit de Dylan-bibliotheek gaan halen en hoeft ze nooit meer terug te brengen, en 'A Big Hunk O' Love' van Elvis swingde als twee kaakjes in een bikinibroekje op Nice Plage.

Die stem - de enig mogelijke voice-over bij de ultieme documentaire over alle goeds en kwaads van de condition humaine? Die wonderlijk precieze smaak - of hebt u 'Angel From Montgomery' van John Prine al 's weergaloos gecoverd? Die band - teder, om het leven glimlachende gewezen poster boys die in de tourbus tegen elkaar opbieden met LSD-anekdotes. De toetsenist mocht trouwens sporadisch vocaal invallen, en guess what? Uhu: óók goud in de strot. Overigens: sinds den John niet langer de malle chihuahua van Astrid is, staat hij voortreffelijk bas te spelen bij Bonnie Raitt.

Ze had er bovendien zin in, Bonnie, dreef tussen de songs door een moppentapwinkeltje, stiftte on stage koket haar lippen, en speelde het ene zilveren liedje na het andere gouden. En had de doortastende stage manager haar niet van het podium gesleurd, ze had ongetwijfeld ook nog 'Bubble Butt' van Major Lazor gecoverd.

Wat een woeste intimiteit, wat een losjes uit de heupen lopende grandeur, wat een lekker, lékker concert.


Het moment

Eerste bis 'I Can't Make You Love Me'. Als een vrouw dát ooit voor me zingt, zo doorleefd en met zoveel niet weg te spoelen breekbaarheid, dan huw ik haar, schenk ik haar twee jongetjes en een meisje, en doe ik niet moeilijk bij de echtscheidingsadvocaat.


Het publiek

Er hing een romige gloed boven u, gelukzaligen van het Minnewaterpark.


Quote

'Ik versta een beetje Nederlands, maar ik spreek het niet.' Vervolgens vertelde ze dat ze op haar achttiende een Vlaams vriendje had dat haar méér leerde dan ze op het podium kon vertellen. En dan, hoopvol: 'Misschien is hij hier?'


Tweet

Eat your heart out, Werchter!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234