Review: Bonnie Raitt - Silver Lining


Ianka Fleerackers maar met iets bredere heupen dacht ik toen ik de hoes bekeek. En haar lachje zegt: zullen we dan maar snel het beest met de twee ruggen neerzetten? Bonnie Raitt bewijst dat een fiftysomething er nog verdomd verleidelijk kan uitzie...


Ianka Fleerackers maar met iets bredere heupen dacht ik toen ik de hoes bekeek. En haar lachje zegt: zullen we dan maar snel het beest met de twee ruggen neerzetten? Bonnie Raitt bewijst dat een fiftysomething er nog verdomd verleidelijk kan uitzien. Dertig jaar showbizz, negen Grammy's, vijf venten en nog steeds plezier in het leven: zo moesten er meer zijn. Het speelplezier knalt van de plaat af: de songs zijn als een ballenbad voor eeuwige kleuters, waarin haar vaste bandleden vrolijk rondtollen.

Single 'I Can't Help You Now' is een vaseline-gelijke binnenkomer: funky en catchy en sexy en nog iets op y waar we niet kunnen opkomen. Titelsong 'Silver Lining' is van Nieuwe Man David Gray en hoe goed ze ook probeert er een southern touch aan te geven: dit is een lied dat alleen goed klinkt in een Engelse pub, bij een glas verschaald pisbier. 'Gnawin' on It' heeft de feel van een ouwe Fabulous T-Birds -song en gaat over Intergallactische Lust: het kom-hier-dat-ik-u-pak-en-wel-snel-of-ik-ontplof-gevoel, met een vettige gitaarsolo om het helemaal af te maken. 'Monkey Business' is ook geheel top: een aap van een song, met een bas om een huis op te bouwen en meer sfeer dan medisch gesproken goed is voor een mens.

Maar er mag ook ouderwets gezwijmeld worden: 'Wherever You May Be' is 48 maten hartzeer, gezongen met een ontroering die niet gespeeld kan zijn, op een ritme dat zo weggelopen lijkt uit iets van Peter Gabriel. En afsluiter 'Wounded Heart' is waarlijk één van de triestigste songs aller tijden: een hart vol smarten, uitgestort boven een tapijtje piano's en een toefje orgel van Mitchell Froom, samen met Tchad Blake producer van dienst.

Naast gezonde seksuele appetijt is de hele cd namelijk ook doordrongen van verloren liefdes: 'Valley of Pain' (die slide!) of 'No Gettin' over You' (een blues die rolt als een boot op de Mississippi) vertellen verhalen die eenieder die wel eens tot aan zijn oogballen in het moeras der liefde gezeten heeft bekend zullen voorkomen.

De liefde is misschien dood, maar de liefde voor de muziek blijft: dit is huisgeteelde southern rhythm and vooral blues en daarmee bedoelen we niet de motherfuckin' variant waarmee talloos vele motherfuckin'schaarsgeklede zwarte lolita's de motherfuckin' hitparades regeren.

Moge zij nog eeuwen dit soort fijne plaatjes maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234