null Beeld

Review: Bret Easton Ellis - Lunar Park


Bret Easton Ellis opent het langverwachte 'Lunar Park' (Anthos), zijn eerste roman sinds 'Glamorama' van ruim zes jaar geleden, met een veertig bladzijden lange round-up: de schrijver blikt terug op leven & werken en ziet dat het niet goed was....


Bret Easton Ellis opent het langverwachte 'Lunar Park' (Anthos), zijn eerste roman sinds 'Glamorama' van ruim zes jaar geleden, met een veertig bladzijden lange round-up: de schrijver blikt terug op leven & werken en ziet dat het niet goed was. Na de plotse roem van 'Less Than Zero' nam de toen eenentwintigjarige Easton Ellis een onstuimige duik in een bad van geld, drugs en seks, vrolijke uitspattingen inbegrepen: 'Ik reed in Southampton een geleende Ferrari total loss en de eigenaar ervan glimlachte slechts (om de een of andere reden was ik naakt).' In het oog van die orkaan schreef hij het klassiek geworden 'American Psycho', en prompt kwadrateerden de roem én de excessen: 'Het was het eerste jaar dat ik zo'n honderdduizend dollar aan drugs uitgaf.'

Het merendeel van Ellis' autobiografische verhalen klinkt bekend en/of aannemelijk, maar de koning van de schone schijn serveert een sluwe mix van waarheid en verdichtsel. Zo is er niets aan van zijn huwelijk met de actrice Jayne Dennis (googlen levert wél een fake fansite op), bij wie hij een kind zou hebben verwekt dat hij lange tijd weigerde te erkennen. Dát kind, Robby, is de spil van 'Lunar Park': een als autobiografie vermomde horrorroman die verslag doet een twaalf dagen aanslepende nachtmerrie. Met zichtbaar genoegen graait Ellis in de clichés van het genre: er verdwijnen jongetjes, meubels staan 's morgens niet meer waar ze de avond tevoren stonden, een creep kopieert de moorden uit 'American Psycho', de pop van zijn stiefdochter onderneemt vernietigende strooptochten, etc. enz.

Het is niet onlogisch dat Ellis, net als Chuck Palahniuk, zijn romans over de wereld-van-vandaag injecteert met ondefinieerbare monsters: die verbeelden immers perfect de stuurloze angst die de mensheid sinds 9/11 tekent. En waar 'Glamorama' het verval achter de gezandstraalde façade van de glitterati etaleerde, gaat 'Lunar Park' nog een stap verder: de roman openbaart dat onder het blinkende vernis van de 'bekendste Amerikaanse schrijver onder de veertig' alleen maar angst, verwarring en ontreddering huizen.

Zo hakt, voor het eerst in een Ellis-roman, de melancholie er even diep in als het geweld: 'Het leek alsof de hele wereld op sterven lag en zwart werd.' Met name de slotbladzijden zijn indrukwekkend: een scène van lucide verstilling die de in de roman beschreven crisis haarscherp weerspiegelt. Ondanks de verraderlijke autobiografische spelletjes is Ellis in 'Lunar Park' dus hoogst persoonlijk, en brengt hij opmerkelijk naakt zijn rol als vader, zoon en minnaar in het geding. Zoals in zijn beste werk weet hij zijn persoonlijke obsessies te verknopen met de mal du siècle: de waarheid is geheel en al zoek in het begin van de eenentwintigste eeuw, waar om zich heen klauwende angst zo ongeveer de enige resterende zekerheid is. 'Lunar Park' treft de tijdgeest pal tussen de ogen; we delen allemaal in de collateral damage.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234